Σε τι ακριβώς στοχεύει το πρόγραμμα "Erasmus";

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Άρθρο του Paolo Borgognone 

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Η γενιά του Εράσμους είναι ένα σχέδιο κοινωνικής μηχανικής και το αντικείμενο της κοινωνικής μαζικής παραγωγής του σύγχρονου καπιταλισμού (με άλλα λόγια, η γενιά του Εράσμους είναι το προϊόν της κοινωνίας στην οποία ζούμε).

Αυτή η άποψή μας επιβεβαιώνεται από τα όσα είπαν γι΄αυτό το θέμα κάποιοι 'διδάσκαλοι' του σύγχρονου [κοινωνικού] φιλελευθερισμού, όπως ο Daniel Cohn-Bendit και ο Umberto Eco. Πράγματι, ήταν αυτοί που θεωρητικολόγησαν την υποχρεωτική καθιέρωση της κοινωνίας Εράσμους, με στόχο την διάλυση κάθε συλλογικής ταυτότητας των ευρωπαϊκών λαών (εθνική ταυτότητα, θρησκευτική, ταξική, ακόμη και αυτής του φύλου) μέσα στο σκοπίμως συγχητικό, μετα-εθνικό και μετα-ιδεολογικό μάγμα της 'Κοσμοπόλεως'. «Εγώ», ανέφερε επί του θέματος ο Cohn-Bendit, «θα ήθελα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να χρηματοδοτεί κάθε χρόνο την φοίτηση στο εξωτερικό ενός εκατομμυρίου Ευρωπαίων φοιτητών που, στατιστικά, θα σύναπταν ερωτικές σχέσεις. Τι εθνικότητα θα είχε ο γιός μιας Ολλανδής γεννημένης στο Άμστερνταμ από γονείς Τούρκους και ένα Γάλλος γεννημένος στο Παρίσι από Μαροκινούς γονείς; Ευρωπαϊκή».

Υπό αυτή την έννοια, η ιδέα της ευρωπαϊκής ταυτότητας που περιγράφεται από τον Cohn-Bendit δεν έχει καμία σύνδεση με την αυθεντική, χιλιετή και πλουραλιστική ευρωπαϊκή παράδοση των λαών και των εθνών αλλά υλοποιεί, εντος της παγκόσμιας αγοράς, την πλήρη άρνηση της. 

Ο Daniel Cohn-Bendit επανεφευρίσκει την ευγενή σημασία της ευρωπαϊκής ταυτότητας αποδίδοντας της μετα-ταυτοτικά χαρακτηριστικά. Βασισμένος στην υποκουλτούρα του ‘68, αναπροσαρμοσμένη βέβαια σε μεταμοντέρνα έκδοση, αρνείται και απονομιμοποιεί τις κατηγορίες του έθνους, της οικογένειας και της θρησκείας.

Σε μία κοινωνία των αγορών, νεανίζουσα και μετα-ταυτοτική, η κουλτούρα της χωρίς σύνορα διασκέδασης (Erasmus Culture), στην πραγματικότητα χρησιμεύει ως εφαλτήριο για την δημιουργία των απαθών και υποδεέστερων μαζών, όπως δηλαδη θέλει τους νέους Ευρωπαίους του 21ου αιώνα η φιλελεύθερη και αριστερή διανόηση. Στην Ευρωπαϊκή Ἐνωση που έχουν στο μυαλό τους οι ελίτ των Βρυξελών, οι παραδοσιακές ταυτότητες των λαών και των εθνών θα πρέπει να γίνουν απλά τουριστικά αξιοθέατα, που θα αποσκοπούν στην ικανοποίηση των εξωτικών περιπλανήσεων της νέας μεσαίας παγκόσμιας τάξης σε αναζήτηση μαγειρικών και σεξουαλικών συγχρωτισμών με κόσμους που γίνονται αντιληπτοί απλοϊκά ως 'άλλοι'.

Η πλήρης απελευθέρωση των αστικών ηθών, διευκολυμένη από την μείωση του κόστους της πληροφόρησης και της επέλασης της υποκουλτούρας της πλανητικής κινητικότητας, ήταν, εξ ορισμού, το αντικείμενο αναφοράς των ιδεολόγων της 'διαρκούς κοινωνίας Εράσμους'. Ήδη από τον Ιανουάριο του 2012, ο Umberto Eco είχε δηλώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ἐνωση θα έπρεπε να πηγάσει μέσα από μία 'σεξουαλική επανάσταση', προπαιδευτική στον αφανισμό κάθε ταυτότητας ερμηνευμένης ως δυνητικό εμπόδιο στην πορεία της εξάπλωσης της παγκόσμιας αγοράς του καταναλωτισμού και των ελεύθερων επιθυμιών. Ο Umberto Eco είπε πράγματι, ότι η σεξουαλική επανάσταση που γεννήθηκε από την λεγόμενη 'Erasmus Experience' θα έσβηνε κάθε απομεινάρι ταυτότητας και θα διευκόλυνε στην διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής υπηκοότητας πολιτιστικά εναρμονισμένης με τις πολιτικές αρχές της φιλελεύθερης-προοδευτικής αφήγησης: «Ένας Καταλανός φοιτητής συναντά μία νεαρή Φιαμίνγκα, ερωτεύονται, παντρεύονται, γίνονται Ευρωπαίοι όπως τα παιδιά τους. Το Εράσμους θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό. Να περνάς μία χρονική περίοδο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ενσωματώνεσαι».

Στις ημέρες μας, η 'ενσωμάτωση' είναι συνώνυμο της τυφλής λατρείας προς τον τρόπο ζωής των ευκατάστατων και σνομπ τάξεων των πλανητικών μεγαλουπόλεων (Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη). Να είσαι 'ενσωματωμένος' σημαίνει, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές, κυνικές και πλήρως κατακτημένες από την μεταμοντέρνα θρησκεία του χρήματος και της κινητικότητας, να 'είσαι όπως οι άλλοι'. Να ακολουθείς δηλαδή τις ίδιες μόδες όσον αφορά την ενδυμασία και τις μουσικές προτιμήσεις. Επιπρόσθετα σημαίνει να μοιράζεσαι τις ίδιες διασκεδάσεις και να επιθυμείς τα ίδια πράγματα, ανεξάρτητα από την εθνική και πολιτισμική σου καταγωγή.

Στην εποχή μας, παρατηρούμε μία ξέφρενη κούρσα των νέων γενιών, προς την ένταξη στον πιο επιδεικτικό κομφορμισμό. 'Να είσαι όπως οι άλλοι' είναι πράγματι ο αναγκαίος όρος για να αισθανθείς κοινωνικά αποδεκτός από τους άλλους, δηλαδή ενσωματωμένος και 'μέρος του όλου'. 

Το Εράσμους είναι, προπάντων, το συνώνυμο μιας αληθινής αντεπανάστασης που έχει ως στόχο να θάψει οποιοδήποτε είδος αγώνα, όχι μόνον της δεξιάς αλλά και κάθε άλλης μη-φιλελεύθερης ιδεολογίας. Η εξάλειψη κάθε παραδοσιακής ταυτότητας θέτει σε κίνδυνο όχι μόνον τα 'συντηρητικά' χαρακτηριστικά των σύγχρονων αστικών κοινωνιών αλλά επίσης και εκείνες τις ιπποτικές αξίες (τιμή, αφοσίωση, αλληλεγγύη, ηρωισμό) του παλαιάς κοπής σοσιαλισμού. Η άνοδος, ακόμη και πολιτική, εκείνων που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους εντός της υποκουλτούρας της γενιάς του Εράσμους θα οδηγήσει, αναπόφευκτα, σε εκείνη την κατεύθυνση που ο Γάλλος φιλόσοφος Olivier Rey αποκάλεσε, στο βιβλίο του 'Χωρίς μέτρο' «η κολασμένη πορεία της προόδου προς το μηδενιστικό βάραθρο της ιστορίας».

http://theodotus.blogspot.com/2017/01/blog-post_22.html#more

Αποθεώνουμε το τίποτε, σκοτώνουμε τις αξίες...

Αποθεώνουμε το τίποτε, σκοτώνουμε τις αξίες, φτιάχνουμε fake ήρωες

Βασίλης Σ. Κανέλλης,    23 Σεπτεμβρίου 2019

Όποιος μπορεί να ασχοληθεί επί ώρες με τα social media θα διαπιστώσει ότι το νούμερο ένα θέμα τις τελευταίες ημέρες είναι η Ελένη Αντωνιάδου. Η «Ελληνίδα της Nasa» που βγήκε πριν από μερικούς μήνες στο προσκήνιο ως η μεγάλη επιστήμονας η οποία κάνει περήφανη τη χώρα της.

Διθύραμβοι για τη νεαρή κοπέλα που «εκπαιδεύει αστροναύτες», για το νέο, θηλυκό Χόκινγκ, την αστροφυσικό που έχει καταπλήξει τους πάντες.

Τι βραβεία της έδωσαν, τι αφιερώματα της έκαναν, τι κούκλες έφτιαξαν προς τιμήν της. Είναι άλλωστε, νέα και όμορφη, ιδανικά… πρότυπα για όσους θέλουν να φτιάξουν είδωλα, να θεοποιήσουν πρόσωπα, να δημιουργήσουν τους νέους ήρωες του διαδικτύου. Και ξαφνικά το αστέρι έπεσε. Η αποκαθήλωση ξεκίνησε. Η Αντωνιάδου αποδείχθηκε ότι δεν είχε τα πτυχία που έλεγε, δεν ήταν η κορυφαία επιστήμονας που κάποιοι χαρακτήρισαν.

Δεν ήταν μια από τις κορυφαίες επιστημονικές προσωπικότητες που θα άλλαζαν στο μέλλον τα πράγματα όπως τα ξέρουμε. Η Ελληνίδα που μας έκανε όλους περήφανους –γιατί έτσι διαβάσαμε στα social media ή στα media γενικώς- δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια… κοινή θνητή.

Μια νεαρή, όμορφη, επικοινωνιακή κοπέλα η οποία ακόμη κυνηγά το όνειρό της και ποιος ξέρει; Μπορεί να το πιάσει, μπορεί να γίνει κορυφαία επιστήμονας και να κλείσει τα στόματα όλων.

Δεν έχει νόημα να ασχοληθούμε με το αν είπε ψέματα ή αν κάποιοι έστησαν γύρω της φωτοστέφανα και την αποθέωσαν χωρίς καν να μπουν στον κόπο να ψάξουν. Άλλωστε, δεν ξεγελάστηκαν μόνο στην Ελλάδα και της έκαναν διθυραμβικά αφιερώματα. Και φυσικά η ίδια είναι νέα και μπορεί να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να γίνει αυτό που όλοι θέλαμε (και ζηλεύαμε) βλέποντάς την.

Οι ήρωες της εποχής μας

Αυτό που έχει σημασία είναι ο τρόπος που γεννιούνται οι ήρωες στη σημερινή εποχή. Ο τρόπος που φτιάχνονται τα είδωλα, τα πρότυπα για τους νέους, κι όχι μόνο. Η Ελένη Αντωνιάδου στο κάτω – κάτω είναι στο δρόμο της γνώσης, το ψάχνει, το κυνηγά, μπορεί να το πετύχει.

Όλα τα υπόλοιπα «πρότυπα», οι «ήρωες» του διαδικτύου που γίνονται διάσημοι από τις αναρτήσεις, από τα like και από τα ποσταρίσματα στο facebook ή στο instagram τι είναι;

Για σκεφτείτε ποιοι είναι οι πιο προβεβλημένοι των τελευταίων ημερών.

Δεν είναι κάποιοι επιστήμονες, ποιητές, οικονομολόγοι ή πολιτικοί που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, που προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.

Είναι για παράδειγμα «πρότυπο», «είδωλο» ο… Sin Boy.

Ο οποίος απολαμβάνει μια πρωτοφανή δημοσιότητα, παρά το γεγονός ότι είναι ένας ανόητος, ρατσιστής, θύμα της εικόνας του και των μανατζεραίων που του λένε πώς θα κρατήσει περισσότερο από τα 15 λεπτά της δημοσιότητας που του αναλογούν.

Είναι «πρότυπο» ο Τούρκος ηθοποιός μιας σαπουνόπερας που κάνει επιτυχία και στη χώρα μας. Ναι, αυτός για τον οποίο εκατοντάδες έξαλλα κοριτσάκια (και ώριμες γυναίκες) έσπευσαν στο αεροδρόμιο για να βγάλουν μια σέλφι μαζί του. Για να τον… αγγίξουν, να του μιλήσουν του… «φτερωτού θεού». Γιατί; Μα απλά γιατί είναι δημιούργημα των Media. Μια εικόνα όμορφη, όπως τα πρότυπα που μας περιβάλλουν, χωρίς περιεχόμενο.

Δεν ξέρουμε τίποτε γι’ αυτόν, δεν μας ενδιαφέρει το «ίχνος» που αφήνει στη ζωή μας, μας νοιάζει μόνο πώς θα τον δούμε από κοντά.

Όλα για τα like

Είναι πρότυπο ο κάθε τραγουδιστής, ηθοποιός, ποδοσφαιριστής ή κάθε ατάλαντος influencer που λέει την αποψάρα του στο διαδίκτυο και σπεύδουμε να κάνουμε like, παρ’ ότι γράφει ανόητες, mainstream μπουρδολογίες.

Όχι, δεν είναι ελληνικό φαινόμενο η αποθέωση του τίποτε. Παντού συμβαίνει και μετά κλαίμε γιατί δεν υπάρχουν ηγέτες να μπουν μπροστά και να φτιάξουν τον κόσμο.

Βρίζουμε τους πολιτικούς που ψηφίζουμε, αλλά τους ψηφίζουμε γιατί τους είδαμε κάπου, στην τηλεόραση, στο facebook, στο instagram. Απλά τους είδαμε, γιατί τις απόψεις τους ούτε καν ασχολούμαστε.

Βλέπουμε τον τραγουδιστή της σημερινής εποχής να «γρατζουνάει» τα αυτιά μας με τους βλακώδεις στίχους, και τον αποθεώνουμε.

Βλέπουμε τον Τούρκο, τον Αμερικανό, τον Βρετανό χαζογκόμενο (ή χαζογκόμενα) που «πουλάει» στο διαδίκτυο και τρέχουμε να τον κάνουμε θεό.

Οι άξιοι στη γωνία

Αυτά είναι τα σύγχρονα πρότυπα, γι’ αυτό πλέον οι ποιητές, οι συγγραφείς, οι πραγματικά άξιοι ηθοποιοί, οι επιστήμονες και οι ταλαντούχοι τραγουδιστές είναι στη γωνία. Εκεί που κυριαρχεί το τίποτε, δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι θα επικρατήσουν αξίες και πρότυπα που θα μπορούν να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Ο ηρωισμός, η φιλία, η αγάπη, η συντροφικότητα, η μάθηση, τα πρόσωπα – πρότυπα, έχουν υποχωρήσει.

Η επιβράβευση των άξιων σε μια κοινωνία αξιών χάνεται από τις βλακώδεις ειδήσεις που μας κατακλύζουν. Τόσο από την παραπολιτική όσο και από το life style.

Γι’ αυτό λοιπόν, ας μην πετροβολούμε την Ελένη Αντωνιάδου. Είναι το λιγότερο μέσα στον διαδικτυακό – μιντιακό κουβά με ό,τι πιο ευτελές και ψεύτικο υπάρχει.

Όμως, όπως έχει γράψει ένας Ινδός γκουρού: «Είναι πάντα τα ψεύτικα που σε κάνουν να υποφέρεις: οι ψεύτικοι φόβοι και επιθυμίες, οι ψεύτικες αξίες και ιδέες, οι ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις. Παράτα τα ψεύτικα και θα απελευθερωθείς από τον πόνο. Η αλήθεια φέρνει την ευτυχία, η αλήθεια απελευθερώνει».

https://www.in.gr/2019/09/23/apopsi/apotheonoume-tipote-skotonoume-tis-aksies-ftiaxnoume-fake-iroes/

Αποπαίδευση

Από τον Θωμά Αργυρέα

«Το μεγαλύτερο μέρος της σκέψης των περισσοτέρων ανθρώπων είναι ακούσιο, αυτόματο και επαναληπτικό. Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα είδος νοητικών παρασίτων και δεν εκπληρώνει κανέναν αληθινό σκοπό.

Για την ακρίβεια, δεν σκέφτεσαι, η σκέψη σού συμβαίνει. Η λέξη «σκέφτομαι» υποδηλώνει βούληση. Υποδηλώνει ότι έχεις κάποιο λόγο στο ζήτημα, ότι υπάρχει επιλογή από τη μεριά σου. Για τους περισσότερους ανθρώπους δεν ισχύει ακόμα αυτό. Η λέξη «σκέφτομαι» είναι εξίσου λανθασμένη με το «χωνεύω» ή «κυκλοφορώ το αίμα μου». Η πέψη συμβαίνει, η κυκλοφορία συμβαίνει, η σκέψη συμβαίνει.

Η φωνή μέσα στο κεφάλι έχει τη δική της ζωή. Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι στο έλεος αυτής της φωνής. Κατέχονται από τη σκέψη, από τον νου. Και αφού ο νους εκπαιδεύεται από το παρελθόν με εξαρτητική μάθηση, στη συνέχεια υποχρεώνεσαι να αναπαριστάς το παρελθόν ξανά και ξανά. Ο όρος της ανατολικής φιλοσοφίας γι αυτό είναι κάρμα.»

Από το βιβλίο «Για μια νέα ζωή», Eckhart Tolle, Εκδ. Λιβάνη

Προσπάθησα να ξαναδιαβάσω όσα είχα γράψει τις προάλλες προκειμένου να κάνω διορθώσεις. Φθάνοντας στα μισά της δεύτερης σελίδας ένιωσα δυσφορία. Ανησύχησα μήπως έγραφα δυσνόητα ή βαρετά πράγματα.

Γύρισα στο διαδίκτυο για να διαβάσω ειδήσεις. Μετά από λίγο ξαναγύρισα στο κείμενο. Μια χαρά μου φάνηκε μέχρι τέλους αν και προς το τέλος της τρίτης σελίδας δυσφόρησα ξανά. Και τότε κάτι έλαμψε στην σκέψη μου. Τελικά δεν έφταιγε το κείμενο, ούτε ήταν κακογραμμένο, ούτε εξέφραζε στριφνά συμπεράσματα.

Ήταν απλό. Ο πολύς κόσμος, κι εγώ μαζί του, έχει ξεχάσει την ανάγνωση. Όλοι προπονούμαστε, μέσω διαδικτύου, στις μικρές αφηγήσεις. Δοκιμάστε να διαβάσετε ένα μεγάλο αφήγημα, μεγαλύτερο από 3-4 σελίδες ή μια πολιτική ανάλυση μεγαλύτερη από 5-6 οθόνες. Σημειώστε πού θα σταματήσετε με διάθεση να το παρατήσετε ή πότε θα υπερπηδήσετε το υπόλοιπο του κειμένου για να πάτε στα συμπεράσματα. Θα απογοητευθείτε με αυτό που θα διαπιστώσετε.

Πρόταση: Αν τυχόν, διαβάζοντας μακρά ανάλυση, δυσφορήσατε στην 3η ή 4η παράγραφο τότε τα πράγματα είναι σοβαρά. Κλείστε τον υπολογιστή, πάρτε ένα βιβλίο με έντονο ενδιαφέρον και μην τον ανοίξετε -παρά μόνο για δουλειά-, μέχρι να τελειώσετε το βιβλίο. Από όσα και μόνο θα αισθανθείτε να σας συνδέουν ή να σας έχουν αποξενώσει από το βιβλίο, θα βρείτε και τον τρόπο να πολεμήσετε την αποξένωση.

Όσο κι αν το σκέπτομαι σε ένα συμπέρασμα καταλήγω, τελικά. Ότι ήταν τόσο αναπάντεχα καταστροφική για την παιδεία των λαών η ενασχόληση με το «σερφάρισμα» στο ίντερνετ, με τα έτοιμα τσιτάτα για χώνεψη και με τις ανέπαφες επικοινωνίες -εκ του ασφαλούς- μέσω κοινωνικών δικτύων, που μάλλον μας προέκυψε το διαδίκτυο από χώρος ελευθερίας σε σύστημα μαζικού ελέγχου.

Απογύμνωση από κουλτούρα, λοιπόν, μέσω του αυτοματισμού της απόρριψης μεγάλων κειμένων.

Φανταστείτε το μυαλό ανθρώπων που δεν μπορούν να αλληλεπιδράσουν με κείμενα μεγαλύτερα των εκατό ή διακοσίων λέξεων, τι θα έχει καταφέρει να εμπεδώσει από γνώση και λογική.

Φανταστείτε το μυαλό ανθρώπων που δέχονται καθημερινά έναν καταιγισμό μικρών κειμένων, όπου η καταστροφή μιας συνοικίας από έκρηξη, οι δηλώσεις ενός αθλητικού παράγοντα, το εστιατόριο που επισκέφθηκε την προηγουμένη μια τηλεπερσόνα και η κήρυξη ενός πολέμου, θα διαδέχονται το ένα το άλλο σε λιγότερο από δύο λεπτά.

Φανταστείτε πόσο εύκολα -ελλείψει στοιχειωδών γνώσεων και λογικής- θα γίνεται πιστευτός ο κάθε ηλίθιος που, για να κάνει εντύπωση και να αποκομίσει προσωπικά οφέλη από διαφημίσεις, θα ισχυρίζεται ότι μας ψεκάζουν με αεροπλάνα διαρκώς -γύρευε με τι-, ελέγχουν τον εγκέφαλό μας με χαμηλές συχνότητες, προκαλούν καταστροφικούς σεισμούς στον πλανήτη με ηλεκτρομαγνητισμό, μας αλλοιώνουν διαρκώς το κλίμα, μας εκδικούνται οι Νεφελίμ επειδή στηρίξαμε στο παρελθόν τους Ελ και δεν ξέρω τι άλλο θα κατεβάζει η γκλάβα του καθενός.

Κι ανατριχιάστε ελεύθερα…

Φοβάμαι ειλικρινά, για τον έμμεσο τρόπο που θα ελέγχεται ο κόσμος, στο άμεσο μέλλον και –κυρίως- για τα αποτελέσματα που θα έχει μια τέτοια μέθοδος αυτομάτου ελέγχου. Καιρός να αντισταθούμε στους αυτοματισμούς, μην εγκαταλείποντας τα μεγάλα κείμενα. Κρύβουν γνώση, απαραίτητη για να σκεπτόμαστε ηθελημένα κι όχι σαν να χωνεύουμε γεύμα.

Υ.Γ.: Συγνώμη για το μεγάλο κείμενο, προσπάθησα ειλικρινά να σας τα γράψω με λιγότερες λέξεις.
ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 12, 2017

https://apodyoptes.com/2017/02/12/apopaidefsi-thomas-argyreas/?fbclid=IwAR0Cjxs7L6lFwu5h2g0wtlhlEJj54GlgHpJg_eqVCfUqn6hGcx_YpKW1blA

Η ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ

Άρθρο του Francesco Lamendola 

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ως νέοι είμαστε ανυπόμονοι, γιατί δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για τη ζωή και εκείνο το λίγο που πιστεύουμε ότι ξέρουμε είναι λανθασμένο, έτσι, σαν κακομαθημένα μωρά, τα θέλουμε όλα και αμέσως. Από την άλλη, ως γέροι γινόμαστε ανυπόμονοι γιατί καταλαβαίνουμε ότι ο χρόνος είναι πολύτιμος. Όχι με τη χυδαία έννοια ότι ο χρόνος είναι χρήμα, αλλά με την έννοια ότι ο χαμένος χρόνος δεν γυρίζει πίσω. Ο χρόνος που μας δόθηκε είναι για να κατανοήσουμε και να πράξουμε και όχι για να αερολογούμε. Γι’ αυτό πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικά είδη ανυπομονησίας, σχεδόν δύο διαφορετικά συναισθήματα. Ο νέος είναι ανυπόμονος γιατί είναι ακόμη ανώριμος, ο γέρος είναι ανυπόμονος γιατί πλησιάζει προς το τέρμα και γνωρίζει ότι ακόμη δεν κατάλαβε, ούτε εφάρμοσε, το ουσιαστικό. Κατανόηση και εφαρμογή είναι οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος, αλλά αυτό ο νέος δεν το ξέρει, πιστεύει ότι το να καταλάβει είναι το κλειδί για όλα και ότι φθάνει να έχει καταλάβει για να επιλύσει οποιοδήποτε πρόβλημα. 

Το ‘68 ήταν ο θρίαμβος των νέων, ήταν μια γιορτή τους. Μίλαγαν, μίλαγαν, μίλαγαν και δεν σταματούσαν τις συζητήσεις, πίστευαν ότι κατάλαβαν τα πάντα και δεν ολοκλήρωναν ποτέ τίποτα. Αυτό ασφαλώς είναι λογικό, διότι για να ολοκληρώσεις κάτι, πρέπει να ξέρεις αυτό που θέλεις, αλλά εκείνοι δεν το γνώριζαν. Ως παιδιά μιας καμένης γενιάς, ήξεραν μόνο εκείνο που δεν ήθελαν. Δεν ήθελαν να κρίνονται (βλ. Caterina Caselli)• δεν ήθελαν να τους λένε όχι οι γονείς (βλ. Moravia, Dacia Maraini και οι ψυχαναλυτές)• δεν ήθελαν να σέβονται τους αστικούς κανόνες (βλ. Marx, Lenin, κλπ.)• δεν ήθελαν να τους ‘χαλάσει’ μία κακή και άσχημη κοινωνία (βλ. Rousseau)• δεν ήθελαν να αναγνωρίσουν ένα Θεό που Αυτός βρίσκεται στο κέντρο (βλ. ανθρωπολογική στροφή της θεολογίας)• δεν ήθελαν να δουλεύουν (βλ. Χίπις)• δεν ήθελαν να εξετάζονται από τους καθηγητές(βλ. ‘όχι στην καταπίεση’)• δεν ήθελαν τις ψυχιατρικές κλινικές, ούτε να αποδεχτούν ότι υπάρχει η ψυχική ασθένεια (βλ. Foucault, Basaglia και μερικά χρόνια μετά το έργο Στη Φωλιά του Κούκου)• δεν ήθελαν θρησκεία, κράτος, οικογένεια (βλ. το Imagine του John Lennon). Οι δάσκαλοί τους ήταν η Caterina Caselli, ο Alberto Moravia, η Maraini, ο Freud, ο Marx, ο Lenin, ο Che Guevara, ο Karl Rahner, ο Jack Kerouac, ο Bob Dylan, ο don Milani, ο Foucault, ο Basaglia, ο John Lennon και οι Beatles, ο Sartre και οι Υπαρξιστές και όλοι οι λυπημένοι και κλαψιάρηδες ποιητές.

Για να θεωρηθούν δάσκαλοι τους αρκούσε να ήταν αριστεροί. Με λίγα λόγια, όλα αυτά δεν ήταν παρά το φεστιβάλ του εξωπραγματικού, το καρναβάλι της ανεπάρκειας και ο θρίαμβος της φλυαρίας. Τα περισσότερα χειροκροτήματα τα συγκέντρωνε όποιος έλεγε τα πιο ‘κουφά’. Και ο καθένας το τράβαγε ακόμα πάρα πέρα για να ξεπεράσει τους άλλους, στην αριστερoσύνη εννοείται.

Μία άλλη διαφορά μεταξύ της ανυπομονησίας των νέων και εκείνης των γέρων είναι ότι η πρώτη δεν έχει ένα καθορισμένο αντικείμενο ή εάν έχει, σύντομα γίνεται βαρετό και αντικαθίσταται από ένα άλλο, γιατί το σημαντικό δεν είναι το αντικείμενο, αλλά η πράξη καθαυτή. Ασφαλώς μιλάμε για την πράξη της απόρριψης, δηλαδή την απόρριψη των πατέρων, της παράδοσης κλπ. Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, να πούμε ότι μιλάμε για τους μοντέρνους νέους, που είναι μία ιδιαίτερη κατηγορία του μοντέρνου ανθρώπου, μία κατηγορία στην οποία φαίνονται με περισσότερη σαφήνεια τα δομικά χαρακτηριστικά της μοντερνικότητας και ειδικά οι βλάβες και οι καταστροφές που ο μοντέρνος τρόπος ζωής επέφερε στην ανθρωπολογική δομή.

Η μάταιη φλυαρία των νέων ενοχλεί τους γέρους, διότι αυτή γίνεται μόνον για να καλύψει την απουσία ιδεών, την ουσιαστική αποδέσμευση μεταμφιεσμένη σε πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα. Η διέγερσή τους (των νέων) κάνει τους γέρους να χαμογελάνε ή τους λυπεί, γιατί μοιάζει με έναν επιτόπιο βηματισμό, ένα κυκλικό βάδισμα. Δεν υπάρχει πρόοδος, αντίθετα, υπάρχει ένας μεγάλος, ξεχειλισμένος ναρκισσισμός: η ασθένεια του εγώ που υπερισχύει πάνω σε κάθε πράγμα και εμποδίζει κάθε εξέλιξη. 

Όταν φθάνουμε σε μια ορισμένη ηλικία, ας πούμε κοντά στα εξήντα, αρχίζουμε επιτέλους να σκεφτόμαστε με πραγματιστικό τρόπο. Μερικοί το κάνουν πιο πριν, αλλά είναι λίγοι. Συνήθως γινόμαστε πραγματιστές στην ηλικία που θα μπορούσαμε να γίνουμε παππούδες. Και αυτό είναι ιδιαίτερα αληθινό στην μοντέρνα κοινωνία, που, όντας εμποτισμένη από την ψευδό-παιδαγωγία της ανεκτικότητας και της ελευθεριότητας, τείνει να καθυστερεί πέραν του ορίου την ανάληψη της υπευθυνότητας από μέρους των ατόμων. Σήμερα, στην πράξη, η ωριμότητα αρχίζει να αναπτύσσεται σημαντικά μετά τα τριάντα έτη ή ακόμη πιο αργά γύρω στα σαράντα. Μέχρι πριν δύο γενιές, αυτό συνέβαινε περίπου στην ηλικία των είκοσι ετών.

Αλήθεια, πόση υποκρισία κρύβει η προοδευτική κουλτούρα, η οποία μιλά πάντα για τα δικαιώματα του ενός ή του άλλου, αλλά αρνείται να ορίσει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις και να επιβάλει αυστηρές κυρώσεις στους παραβάτες της πολιτισμένης συμβίωσης; Πριν μερικές ημέρες, στο Τρεβίζο, ένας Νιγηριανός, υποτιθέμενος πρόσφυγας, συνελήφθη με μία μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών, ήταν αυτός που εφοδίαζε τους μικροέμπορους. Ο δικαστής δεν θέλησε να τον κρατήσει στην φυλακή ούτε για ένα βράδυ και αποφάσισε ότι τα χρήματα που του είχαν κατασχεθεί έπρεπε να του επιστραφούν, γιατί “δεν είχε αποδειχτεί ότι εκείνα τα χρήματα προέρχονταν από παράνομες δραστηριότητες”. Ιδού λοιπόν, αυτή είναι η κουλτούρα της ανεκτικότητας (ασυδοσίας), αυτοί είναι οι καρποί του σχετικισμού. Όλοι οι εγκληματίες ελεύθεροι.

Μήπως επιτέλους πρέπει να συνέλθουμε; Η ζωή είναι σοβαρό πράγμα, φτάνουν οι φλυαρίες, καιρός να γίνουμε ενήλικες… 

Σημειώσεις μεταφραστή

Α) Πριν κάποιες ημέρες παρακολούθησα στην τηλεόραση μία εκπομπή στην οποία ήταν καλεσμένος ένας φημισμένος Έλληνας γενετιστής που εργάζεται στο εξωτερικό. Η συζήτηση έφθασε και στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας. Οι διάλογοι ήταν οι ακόλουθοι:

Η δημοσιογράφος έκανε την εξής ερώτηση: “πες τε μου, με το χρωμόσωμα Χ και κάποιες γονιδιακές ανωμαλίες που ορισμένες φορές αυτό μεταφέρει και ευθύνονται για την ομοφυλοφιλία, τι συμβαίνει, τι λένε οι νέες έρευνες;”

Για να λάβει την ακόλουθη απάντηση, από έναν εμφανώς αμήχανο γενετιστή: “α, ναι, παλιότερα υπήρξαν αυτές οι έρευνες αλλά τώρα δεν μας απασχολεί (sic!) αυτό το ζήτημα, ξέρετε δεν θεωρούμε την ομοφυλοφιλία ασθένεια…”

Η συζήτηση αλλάζει θέμα και αρχίζουν να μιλάνε για τις γενετικές έρευνες πάνω στην αιτία των γηρατειών. Ο γενετιστής λέει τότε: “ξέρετε, εμείς (οι επιστήμονες) θεωρούμε τα γηρατειά ασθένεια”.

Άρα, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι για τη μετανεωτερικη επιστήμη η ομοφυλοφιλία δεν είναι ασθένεια, τα γηρατειά όμως είναι. Ή αλλιώς το να είσαι γκέι είναι υγεία, το να είσαι γέρος είναι αρρώστια. Τη λέξη γκέι μπορείτε να την μεταφράσετε επί το λαϊκότερο, για να έχετε πιο ‘ζώσα’ την όλη φράση...

Ποια είναι τα βαθύτερα αίτια αυτών των θέσεων; Πρώτον, η ‘πολιτική ορθότητα’, εκτός των κοινωνικών διεργασιών, καθορίζει και τη στάση των επιστημόνων αλλά και την ίδια την πορεία των ερευνών τους. Κατά συνέπεια, φυσιολογικό είναι αυτό που είναι πολιτικά ορθό, και ό,τι είναι πολιτικά ορθό είναι φυσιολογικό. Δεύτερον, τα γηρατειά, όταν η υλιστική επιστήμη θεωρεί τον κόσμο ως μία κατάσταση που στερείται Τέλους (δηλ. πορεία προς έναν σκοπό με νόημα που ολοκληρώνει το Είναι), τότε είναι φυσικό να θεωρεί τα γηρατειά ως μία ασθένεια, ειδικά σε μία εποχή που τα γηρατειά γίνονται αντιληπτά ως μία ‘μη χρήσιμη’ περίοδος της ζωής. Όλα αυτά εντάσσονται στην ιδέα της προόδου, που θεοποιεί το μέλλον και διαγράφει το παρελθόν.

Β) Ας δούμε και κάτι πιο μακάβριο τώρα, πριν λίγο καιρό διάβασα την ακόλουθη είδηση: ένας Αλγερινός έσφαξε έναν άστεγο Άγγλο στους δρόμους της Αθήνας. Ο δράστης τελικά συνελήφθηκε και ομολόγησε το έγκλημα. Το ενδιαφέρον όμως είναι ο λόγος που προέβη στο φόνο. Σύμφωνα με τα όσα είπε στην αστυνομία ο δράστης, ο ίδιος ήταν θύμα μαγείας και για να καταφέρει να λύσει τα μάγια έπρεπε να σκοτώσει άνθρωπο...

Μέσα σε αυτή την είδηση κρύβεται όλο το δράμα της προοδευτικής (‘αντιρατσιστικής’- πολυπολιτισμικής) εποχής μας. Όχι μόνο δεν μας οδηγεί στην πρόοδο, αλλά αντίθετα στην οπισθοχώρηση σε προνεωτερικές καταστάσεις σκοταδισμού και μαγείας. Η όλη υπόθεση θυμίζει λογοτεχνία τρόμου, ίσως κάποιο διήγημα του R.H. Howard με τον Αφρικάνο ή Ασιάτη μάγο που βρίσκεται μετανάστης σε δυτική χώρα και μέσα στη νύχτα ψάχνει το θύμα που θα το θυσιάσει στα πνεύματα του σκότους... 

Και το σύγχρονο χάος ολοκληρώνεται από το δεύτερο μέρος της είδησης, ποιος ήταν ο άστεγος που κοιμόταν στον οδό Ερμού; Ένας Άγγλος! 

Εν κατακλείδι: Ένας Άγγλος άστεγος που κοιμόταν στην οδό Ερμού στην Αθήνα σφάχτηκε από έναν Αλγερινό ως θυσία για να γλυτώσει από τα μάγια. Μιλάμε για σουρεαλισμό!

http://theodotus.blogspot.com/2019/01/blog-post.html#more