ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: H Kίρκη των διανοουμένων

Συνέντευξη του Τιερύ Βολτόν 
στην Ευγενία Μπαστιέ "Le Figaro". 

Επιμέλεια: Ε.Δ. Νιάνιος.

[Ούτε η αυτοκτονία του βάρδου της κομμουνιστικής επανάστασης Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι (1930) στο άνθος της ηλικίας του (37 ετών) στάθηκε ικανή να κλονίσει την πίστη των Δυτικών προοδευτικών διανοουμένων στο φωτεινό μέλλον του κομμουνισμού. Η παγερή σιωπή τους κάλυψε 100 εκ. θύματα σε Σοβιετική Ενωση, Κίνα και τις χώρες επιρροής τους. Σε 200.000 υπολογίζονται οι δολοφονηθέντες ιερείς στη Ρωσία. 65.000 τα πάσης φύσεως θύματα – 165 οι νεκροί ιερείς – στην Ελλάδα. Η προοδευτική διανόηση δεν βρήκε γι’ αυτά τα θύματα ούτε μια συγνώμη να εκφράσει.

Ο Τιερύ Βολτόν (γεν. 1951) είναι δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος και συγγραφέας είκοσι τουλάχιστο έργων με αντικείμενο τον κομμουνισμό, με κορυφαίο τη μοναδική στον κόσμο Παγκόσμια Ιστορία του Κομμουνισμού. Στη συνέντευξή του, που δόθηκε στην Ευγενία Μπαστιέ – με αφορμή την έκδοση του 3ου τόμου αυτού του έργου (1.171 σελίδες), με τίτλο: Οι Συνένοχοι.- στιγματίζει τη στάση των «προοδευτικών» διανοουμένων, γιατί όποιος ήθελε να μάθει την αλήθεια, γνώριζε…Ε.Δ.Ν.]

Ο ποιητής Λουί Αραγκόν (1897-1982) απευθύνει χαιρετισμό σε συνέδριο του ΚΚΓαλλίας. Είναι αυτός που έγραψε ένα εκτενές ποίημα εκθειάζοντας τις δολοφονίες 

και τα βασανιστήρια της Κα Γκε Μπε.

FIGAROVOX.- Στο βιβλίο σας Les Complices (Οι Συνένοχοι), τον τρίτο τόμο της Παγκόσμιας Ιστορίας του Κομμουνισμού, εξετάζετε την έλξη της κομμουνιστικής ιδεολογίας στους δυτικούς στοχαστές. Από πού πηγάζει αυτή η γοητεία;

Thierry WOLTON – Οι στοχαστές και ο κομμουνισμός έγιναν για να συναντηθούν από τότε που ο Λένιν κατάλαβε ότι το προλεταριάτο δεν θα έσπαγε τις αλυσίδες εκμετάλλευσής του, όπως πίστευε ο Μαρξ, και ότι χρειαζόταν ένα κόμμα επαγγελματιών επαναστατών για να πάρει την εξουσία, όπως γράφει στο Τι να κάνουμε; το 1902. Αυτομάτως, η επανάσταση γινόταν θέμα φωτισμένων στοχαστών, επιφορτισμένων να φέρουν την ευτυχία στο λαό παρά τη θέλησή του. Το να είσαι στο κέντρο της εξουσίας, ως σύμβουλος ή ενεργός παράγων, είναι ένα παλιό όνειρο της ελίτ των στοχαστών από τον Πλάτωνα. Επιπλέον, ο ιστορικός ντετερμινισμός που χαρακτηρίζει τη μαρξιστική θεωρία, ο ταξικός αγώνας ως η κινητήρια δύναμη της ιστορίας και η αναπόφευκτη έλευση του κομμουνισμού, το υπέρτατο στάδιο της ανθρωπότητας, προσέφεραν στους διανοούμενους τον οδικό χάρτη που ονειρεύονταν. Με αυτόν βρίσκονται στην καρδιά της δράσης με την πυξίδα για να τους κατευθύνει. Eτσι και εδραιώθηκε ο κομμουνισμός, όλα τα εν λόγω καθεστώτα εξόντωσαν τους διανοούμενους που ήταν εκτός γραμμής, αλλά όσο επρόκειτο για το αίμα των άλλων κάπου, μακριά, για κείνους που υπέφεραν, οι περισσότεροι των συμπαθούντων δυτικών διανοουμένων συνέχισαν να πιστεύουν στο λαμπρό μέλλον.

Διαβάζοντάς σας, έχει κανείς την εντύπωση ότι η Γαλλία προσέφερε τους καλύτερους “συνένοχους”. Γιατί νομίζετε ότι “το όπιο των διανοουμένων” είχε τόσο μεγάλη επιρροή στη χώρα μας;

Ο όρος “όπιο των διανοουμένων” είναι του Ρεημόν Αρόν, ενός από τους σπάνιους διανοούμενούς μας που ξέφυγε  από την κομμουνιστική έλξη. Η ιδιαίτερη όρεξη των «στοχαστών» μας για αυτή την ιδεολογία οφείλεται σε πολλούς παράγοντες. Κατά βάση, να πούμε ότι η σχέση του γάλλου διανοούμενου με την εξουσία είναι μοναδική, στο φαινόμενο της Αυλής που καθιέρωσε  η βασιλεία, να είσαι το αυτί του πρίγκιπα ήταν πάντα ένα σημάδι αναγνώρισης. Στη Γαλλία, η εξουσία προσελκύει, μέχρι που τις πιο πολλές φορές τυφλώνει. Από την άλλη, η φιλοσοφία του Διαφωτισμού που ανέδειξε η Γαλλική Επανάσταση έδειξε πώς η σκέψη μπορούσε να προετοιμάσει τα μυαλά για πολιτικές και κοινωνικές αναταραχές, τις οποίες ο κομμουνισμός συστηματοποιεί ακριβώς με το κόμμα του Λένιν. Ο παράγοντας [γαλλική] επανάσταση διαδραματίζει επίσης το ρόλο του, όλος ο πολιτισμός μετά το 1789 έχει μεγεθύνει αυτή τη στιγμή, μόλις πρόσφατα συνειδητοποιήσαμε ότι η ιδεολογική οργάνωση μπορούσε να οδηγήσει στην Τρομοκρατία, όπως το 1793. Η λαϊκή έκφραση “δεν κάνουμε ομελέτα χωρίς να σπάσουμε αυγά” θεωρεί τις επαναστατικές υπερβολές ως απαραίτητες, άρα αποδεκτές. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε ποτέ κομμουνιστική επανάσταση, πρόκειται για μια από τις απάτες αυτής της ιστορίας. Στην πραγματικότητα, η εξουσία δεν κερδίθηκε ποτέ μετά από μια λαϊκή εξέγερση: το πραξικόπημα του Λένιν τον Οκτώβριο του 1917, ο εμφύλιος πόλεμος που κέρδισε ο Μάο το 1949, ο εθνικός απελευθερωτικός πόλεμος με επικεφαλής τον Χο Τσι Μινχ στο Βιετνάμ είναι μερικά παραδείγματα. Ο όρος “κομμουνιστική επανάσταση” είναι ένα οξύμωρο που οι διανοούμενοί μας σεβάστηκαν.

Για τους «προοδευτικούς» αριστερούς η βία είναι μαμμή της ιστορίας. Ετσι και ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ (1905-1980) πίστευε ότι «οι επαναστάτες του 1793 δεν σκότωσαν πολλούς». Χρειάστηκε η επέμβαση του σοβιετικού στρατού (1956) στην Ουγγαρία για να συνέλθει από τις αυταπάτες του: «Ο σοσιαλισμός στο όνομα του οποίου οι σοβιετικοί στρατιώτες πυροβόλησαν του Ούγγρους πολίτες δεν τον αναγνωρίζω…είναι μια τρέλα»

 Αναφέρετε ιδιαίτερα την έννοια του “συνοδοιπόρου”. Τι σημαίνει ο όρος αυτός; Ποιοι ήταν οι πιο διάσημοι απ’ αυτούς;

Η έκφραση οφείλεται στον Τρότσκι, το 1922. Αναφέρεται στον διανοούμενο που είναι έτοιμος να συμπορευτεί με τους κομμουνιστές χωρίς ωστόσο να ενταχθεί στο κόμμα. “Για έναν συνοδοιπόρο, τίθεται πάντοτε το ερώτημα πόσο μακριά θα πάει”, δήλωσε ο Τρότσκι, ένας ιδεολόγος του κομμουνισμού μεταξύ των ιδεολόγων. Ο όρος μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες: papοucki στα ρωσικά, fellow traveller στα αγγλικά, Mitlaufer στα γερμανικά, compano di strada στα ιταλικά, κλπ. Σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου υπήρξαν συνοδοιπόροι: Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω στη Μεγάλη Βρετανία, Ντάσιελ Χάμετ στις Ηνωμένες Πολιτείες, Μπέρτολτ Μπρεχτ στη Γερμανία, Aλμπέρτο Moράβια στην Ιταλία κ.ο.κ. Εν συντομία, αυτοί που πήραν ξεκάθαρη θέση.

Τι διαφορές βλέπετε ανάμεσα στον “συνοδοιπόρο” και τον “χρήσιμο ηλίθιο” για τον οποίο μιλάτε επίσης;

Ο Λένιν εννοούσε με αυτόν τον όρο τον πολιτικό, τον επιχειρηματία που μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προωθήσει αυτή ή την άλλη πλευρά του κομμουνισμού, από υπερηφάνεια (για να προσελκύσει το ενδιαφέρον), από άγνοια, από απληστία, εν συντομία χρησιμοποιώντας όλα τα κίνητρα του ανθρώπου. Ο πιο γνωστός από τους “χρήσιμους ηλίθιους” είναι ο πρώην Γάλλος Πρωθυπουργός κατά την Τρίτη Δημοκρατία Eντουάρντ Εριό, που προσκλήθηκε στην Ουκρανία στις αρχές της δεκαετίας του 1930, ενώ ο λιμός, τον οποίο συντόνιζε ο Στάλιν για να εξαφανίσει τους δύστροπους αγρότες, ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Αρνήθηκε την πραγματικότητα, δηλαδή μερικά εκατομμύρια νεκρούς. Πιο κοντά χρονολογικά, ο Φρανσουά Mιτεράν έκανε τα ίδια για λογαριασμό του Mάο. Δεκτός από τον Μεγάλο Τιμονιέρη, καθώς ο λιμός αποδεκάτιζε τη χώρα λόγω του Μεγάλου άλματος προς τα μπρός, αμφισβήτησε την έκταση, βασιζόμενος στα λεγόμενα του Μάο. Τότε, 30 έως 50 εκ. Κινέζοι έχασαν τη ζωή τους. Δεν υπολογίζουμε τους καπιταλιστές επιχειρηματίες που βοήθησαν τα κομμουνιστικά καθεστώτα να επιβιώσουν με πιστώσεις ή με την παράδοση υλικού, τεχνολογίας μέχρι και τη χρήση των κρατούμενων εργαζομένων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όλο αυτό το παρελθόν είναι οδυνηρό για τη συνείδησή μας, γι ‘αυτό και είναι δελεαστικό να το ξεχάσουμε, ακόμα και να το κρύψουμε.

Κάποιοι, όπως ο Ζιντ και η Επιστροφή του από την ΕΣΣΔ, ομολογούν το mea culpa τους, αλλά άλλοι όπως ο Σαρτρ ή ο Αραγκόν θα επιμείνουν στο σφάλμα. Ποιες είναι οι πηγές αυτής της “εθελοντικής τύφλωσης”;

Η διάσημη φράση του Σαρτρ: “Δεν πρέπει να απελπίζουμε την εργατική τάξη”, ίσως εξηγεί αυτή την τύφλωση. Τόσο ελπίζανε στον κομμουνισμό που μπροστά του η  πραγματικότητα δεν είχε καμιά σημασία. Για πολλούς ήταν καλύτερο να πιστεύουν παρά να βλέπουν, έτσι και αυτοί τυφλώθηκαν επειδή η αλήθεια για τον κομμουνισμό έγινε γνωστή από τους πρώτους μήνες, οι μαρτυρίες δεν σταμάτησαν ποτέ να συσσωρεύονται: όποιος ήθελε να μάθει μπορούσε να μάθει.

 Και αυτό κάνει αυτήν την τύφλωση ένοχη, τόσο, όσο και αν σοκάρει, όσο την τύφλωση όσων γνώριζαν για το Ολοκαύτωμα πριν από την ανακάλυψη των στρατοπέδων εξολόθρευσης το 1945, αλλά σιώπησαν για κρατικούς λόγους, σε ένα πλαίσιο παγκόσμιου πολέμου. Η αδιαφορία, και το χειρότερο, τα ψέματα που κάλυψαν την κομμουνιστική πραγματικότητα, δεν έτυχαν μάλιστα μιας παρόμοιας συγνώμης. Έτσι, δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι εξαφανίστηκαν σε αυτά τα καθεστώτα που η εξύμνηση των στοχαστών παρουσίασε ως ΤΟ πρότυπο για την ανθρωπότητα. Η ενοχή είναι τεράστια που κάνει αυτό το παρελθόν τόσο οδυνηρό για την παγκόσμια συνείδηση. Μερικοί, ωστόσο, είναι πιο ένοχοι από άλλους. Ενας Αραγκόν, κομμουνιστής apparatchik μέχρι τις τελευταίες του μέρες, είναι εκατό φορές πιο κατακριτέος από έναν Σαρτρ που αμφιταλαντεύεται για την ιδεολογία.

«Σκοτώστε σύντροφοι μπάτσοι», γράφει ο Αραγκόν σε ένα ποίημα. “Οι επαναστάτες του 1793 δεν δολοφόνησαν αρκετούς”, γράφει ο Σαρτρ. Πίσω από τη γοητεία του κομμουνισμού, δεν υπάρχει η γοητεία της βίας στον στοχαστή με τα καθαρά χέρια;

Στην προμετωπίδα ενός από τα κεφάλαιά μου, παραθέτω αυτή την πρόταση του Καμύ: «Κάθε ψεύτικη ιδέα τελειώνει στο αίμα αλλά πρόκειται πάντα για το αίμα των άλλων». Ο κομμουνισμός ήταν μια εσφαλμένη αντίληψη, εκατόλιτρα αίματος χύθηκαν στο όνομά του, αλλά τι σημασία έχει… Ο διανοούμενος, γενικά, δεν σχετίζεται με την πραγματικότητα, ειδικά αν δεν το αφορά άμεσα. Αυτή η αδιαφορία, και μάλιστα  αυτή η αγάπη για το αίμα των άλλων, έχει βαθιά κίνητρα, μία από τις πηγές των οποίων είναι μάλλον το αυτο-μίσος που βιώνεται ως επωφελούμενοι ενός κόσμου που απεχθάνονται. Η αποδοχή του κομμουνισμού ήταν ακόμα πιο δυνατή όσο βαθύτερη ήταν η απόρριψη του καπιταλισμού, ένα σύστημα που θεωρήθηκε ως η εκμετάλλευση της πλειοψηφίας, ο πλουτισμός μιας μειονότητας και η αιτία του πολέμου (του 1914-1918) που είχε μόλις συντρίψει τον κόσμο. Το βάρος ήταν τέτοιο ώστε η απαλλαγή από αυτό ισοδυναμούσε με απελευθέρωση για την ανθρωπότητα, ανεξάρτητα από το ανθρώπινο κόστος, αφού ο καπιταλισμός δεν μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα σε αυτόν τον τομέα. Η βία γίνεται αναγκαιότητα για την απαλλαγή από αυτόν τον κόσμο. Η αλληλουχία καπιταλισμός – μίσος – ισότητα – επανάσταση – βία προμήνυε την επερχόμενη αδιαφορία. Οι διανοούμενοι ήταν ικανοποιημένοι απ’ αυτή την εξέλιξη όσο δεν ήταν θύματά της.

Μετά τη σταλινολατρία ήρθε η βασιλεία της “μαολατρίας”, την οποία ονομάζετε “παιδική αρρώστια του αριστερισμού”. Πώς η γοητεία για το κινεζικό καθεστώς διαφέρει από αυτή του σοβιετικού καθεστώτος; Η τύφλωση ήταν ακόμα χειρότερη; 

Ο Αλμπέρ Καμύ (1913-1960) ήταν ιδιαίτερα καυστικός: «Οι προοδευτικοί διανοούμενοι είναι οι πλέκτριες της διαλεκτικής. Κάθε φορά που πέφτει ένα κεφάλι, ξαναφτιάχνουν τις ξηλωμένες από τα γεγονότα θηλιές των σκέψεών τους». Και είχε διαβάσει καλά την Ιστορία: «Οι κάλπικες ιδέες πληρώνονται με το αίμα των άλλων». 

 Το να είσαι μαοϊκός είναι και πιο σοβαρό και λιγότερο σοβαρό από το να είσαι σταλινικός. Πιο σοβαρό, επειδή συμβαίνει μετά, όταν μπορούσαμε να γνωρίζουμε τα πάντα για τις καταστροφές που προκάλεσε η τύφλωση για τον Στάλιν. Ακόμη πιο σοβαρό, επειδή ο Μάο είναι υπεύθυνος για πολλούς περισσότερους θανάτους από τον Στάλιν. Επομένως, η συνενοχή είναι ηθικά σοβαρότερη. Ταυτόχρονα, η τύφλωση διήρκεσε λιγότερο και κάποιες δυτικοί μαοϊστές μετανόησαν. Λιγότερο σοβαρό επίσης επειδή ο μαοϊσμός πήρε στη Δύση μια φολκλορική μορφή που του έδινε μια γελοία πτυχή: να βλέπεις διανοούμενους να κραδαίνουν το Μικρό κόκκινο βιβλίο συλλαβίζοντας  τα συνθήματα του Μεγάλου Τιμονιέρη, δύσκολα τους παίρνεις στα σοβαρά. Ο μαοϊσμός έδειξε έντονα πόσο η ιδεολογική τύφλωση αποβλακώνει, και αυτό ήταν χρήσιμο μπορώ να πω. Τώρα, το ότι ο Μάο έχει το κύρος ενός ηγέτη, όταν ο Στάλιν αποκαθηλώθηκε, η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στο κινεζικό καθεστώς, το οποίο είναι η κληρονομιά του. Το ότι όλα τα τραπεζογραμμάτια της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας φέρουν ακόμα την εικόνα του Μεγάλου Τιμονιέρη είναι τόσο σκανδαλώδες, όσο αν είχαν βάλει τον Φύρερ στα μεταπολεμικά γερμανικά μάρκα.

[...]

Μιλάτε για “κομμουνιστικό αρνητισμό”. Πώς εξηγείτε τη διαφορετική  μνημιακή μεταχείριση του ναζιστικού και του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού;

Ο κομμουνισμός αποτελούσε μια μεγάλη ελπίδα για κοινωνική δικαιοσύνη με συνθήματα από τη χριστιανική διαδικασία. Αυτό εξηγεί εν μέρει την επιτυχία του: στο μήνυμα του Χριστού «οι έσχατου θα είναι πρώτοι» στον παράδεισο, η ιδεολογία έβαλε την ιδέα ότι οι προλετάριοι (οι φτωχότεροι) θα κυβερνήσουν τον κόσμο για να φέρουν την ισότητα για όλους. Η αποτυχία άλλωστε είναι ακόμα πιο σοβαρή. Ο θάνατος του κομμουνισμού ισοδυναμεί για κάποιους με το θάνατο του Θεού για τους πιστούς: απαράδεκτος, αδιανόητος. Ο κομμουνισμός δεν έχει βγει ακόμα από αυτή τη φάση του πένθους, εξ ου και ο αρνητισμός για τον οποίο μιλάω: αρνούνται την πραγματικότητα αυτού που υπήρξε για να υποφέρουν για τις ελπίδες που προκάλεσε. Αναγνωρίζεται πλέον σήμερα ότι αυτά τα καθεστώτα προκάλεσαν εκατομμύρια νεκρούς. Πρόκειται για πρόοδο. Παρ' όλα αυτά, το να είσαι αντι-κομμουνιστής είναι μειωτικό, όταν θα έπρεπε να είναι προφανές.

Ανεπηρέαστος από τον Διαφωτισμό, ο Τζωρτζ Οργουελ (1903 – 1950), 

συγγραφέας του συγκλονιστικού "1984", μπόρεσε να διακρίνει 

τον ολοκληρωτισμό που κρύβει η Αριστερά.

Ο διανοούμενος που είχε αδυναμίες εναντίον του φασισμού παραμένει ένοχος για πάντα, όταν συγχωρείται σύντομα αυτός που λάτρεψε τον σταλινισμό ή τον μαοϊσμό ή τον πολ-ποτισμό (Καμπότζη των ερυθρών Χμερ). Και αυτό επίσης συνιστά κομμουνιστικό αρνητισμό. Δεν πρόκειται να στήσουμε δίκες, αλλά να δούμε την ιστορική πραγματικότητα κατά πρόσωπο.

Επιπλέον, η συνενοχή με τον κομμουνισμό ήταν τέτοια, πήρε τέτοιο εύρος – από  μαχητές των Κ.Κ. σε όλο τον κόσμο μέχρι διανοούμενους, από πολιτικούς ηγέτες  δημοκρατιών έως επιχειρηματίες – ώστε υπάρχει σιωπηρή συναίνεση για να ξεχάσουμε αυτήν τη σκοτεινή πλευρά της ανθρωπότητας. Ο άνθρωπος δεν αγαπά να αισθάνεται ένοχος, και το προσπερνά. Αυτό μπορεί να είναι μόνο παροδικό. Η διάσταση του κομμουνιστικού δράματος καθιστά αδύνατη την όποια αγνόησή του. Στοιχηματίζω ότι ο αναστοχασμός γι’ αυτή την εποχή θα αυξηθεί ώστε η ιστορία τελικά να ολοκληρωθεί. Θα χρειαστεί σίγουρα γι’ αυτό να εξαφανιστούν όλοι οι μάρτυρες (πρωταγωνιστές ή απλοί θεατές) αυτής της εποχής. Και μαζί τους αυτός ο διάχυτος αρνητισμός που χρησιμεύει ως εγγύηση κατά της εμφάνισης της ένοχης συνείδησης. Είναι προφανές ότι η εμπεριστατωμένη μελέτη αυτής της περιόδου είναι απαραίτητη για την κατανόηση του σημερινού μας κόσμου, της κληρονομιάς ολόκληρου του κομμουνιστικού 20ου αιώνα.

Οι ιστορικοί συνήθως προσπερνούν το αίμα και τα βασανιστήρια των χριστιανών κατά τις «προοδευτικές» επαναστάσεις. Ο Αγιος Λουκάς, επίσκοπος Κριμαίας (1877-1961), είναι από τους λίγους ιερωμένους που επέζησαν από τις εκτελέσεις, τα γκούλαγκ και τα φρενοκομεία του σοβιετικού καθεστώτος, στα οποία μαρτύρησαν δεκάδες χιλιάδες ιερωμένοι κάθε βαθμού αλλά και απλοί πιστοί.

«Το τέλος του μαρξιστικού-λενινιστικού μεσσιανισμού έχει απελευθερώσει έναν χώρο ουτοπίας τον οποίο κάλυψε η τζιχάντ», γράφετε στον επίλογό σας. Πώς συνδέετε την κομμουνιστική ιδεολογία και το ριζοσπαστικό Ισλάμ;

Ο Αγγλος φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ παρατήρησε ήδη στις αρχές της δεκαετίας του 1920 μια ομοιότητα μεταξύ κομμουνισμού και ισλαμισμού, προπαντός την ίδια επιθυμία αλλαγής του κόσμου. Ας μην ξεχνάμε ότι η κομμουνιστική προπαγάνδα, έντονη στον 20ό αιώνα, ανέπτυξε αντιδυτικά θέματα στο όνομα της πάλης ενάντια στo βδέλυγμα του καπιταλισμού και κατά του ιμπεριαλισμού. Αυτό έχει διαμορφώσει συνειδήσεις, ακόμα και των μουσουλμανικών χωρών που επηρεάζονταν από την ΕΣΣΔ, σύμμαχό τους ενάντια στον κύριο εχθρό, το Ισραήλ.

Ο Μπέρναρντ Ράσελ (1872-1970) είχε επισημάνει τις εκλεκτικές συγγένειες κομμουνισμού και ισλάμ. Αυτές οι σχέσεις αναβιώνουν σήμερα με την πλήρη στήριξε των αριστερών κομμάτων στη εισβολή μουσουλμάνων και ισλαμιστών στην Ευρώπη.

 Η καθιέρωση από τον κομμουνισμό της άρνησης της ελευθερίας του ατόμου, τη σκέψης, της μετακίνησης, του επιχειρείν κλπ., βρίσκεται στο λόγο των Ισλαμιστών ως πειρασμοί του Σατανά. Ως ολοκληρωτική ιδεολογία, ο κομμουνισμός προσπάθησε να εξατομικεύσει τους ανθρώπους, αποσπώντας τους από τις κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές ακόμα και οικογενειακές τους ρίζες, προκειμένου να τους υποτάξει και να τους ελέγξει καλύτερα. Ο ισλαμισμός, από την πλευρά του, προτείνει κριτήρια αναφοράς και κώδικες σε άτομα που έχουν ήδη ξεριζωθεί υπό την πίεση της παγκοσμιοποίησης, της οποίας τα αποτελέσματα τείνουν να αποδομούν τις παραδοσιακές κοινωνίες. Η προσέγγιση είναι διαφορετική, αλλά το αποτέλεσμα είναι συγκρίσιμο: και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για την ένωση μεμονωμένων ανθρώπων χάρη στα συναισθήματα της ταυτότητας – της σοσιαλιστικής κοινότητας, της κοινότητας των πιστών – της απόκτησης νοήματος στις συλλογικότητές τους χάρις σε ένα απόλυτο και αποκλειστικό μύθο, το κόμμα για τους κομμουνιστές, την umma για τους ισλαμιστές, έναν όρο που ορίζει τόσο την κοινότητα των πιστών όσο και το έθνος. Τέλος, βρίσκουμε στον ισλαμισμό χαρακτηριστικά του κομμουνισμού: την αντινεωτερικότητα του λόγου, καθολική εξήγηση του κόσμου και της πορείας του, ριζική αντίθεση καλού και κακού – πιστών / ασεβών αντί εκμεταλλευόμενων / εκμεταλλευτών – , τη βούληση διαμόρφωσης των ανθρώπων και το πνεύμα της πλανητικής κατάκτησης. Επομένως, είναι δυνατή η υποκατάσταση.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://www.lefigaro.fr/vox/histoire/2017/09/22/31005-20170922ARTFIG00274-thierry-wolton-8216revolution-communiste-est-un-oxymore-que-nos-intellectuels-ont-venere.php

http://www.anixneuseis.gr/%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%BF%CF%85%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-h-k%CE%AF%CF%81%CE%BA%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD/?fbclid=IwAR0GKU-ZsXRg1pJ0IvZIf0RYTW_AqFscUnnSEterYaaVrwSGqxrpkD2Olzw

Ο Μηδενιστής...

Άρθρο του Francesco Lamendola                                                           

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Ζούμε βυθισμένοι σε μία κουλτούρα θανάτου, που είναι η κουλτούρα του μηδενισμού: δεν υπάρχει αλήθεια, τίποτα δεν έχει νόημα, όλα έρχονται από την τύχη και επιστρέφουν στην αγκαλιά του τίποτα. 

Για να φθάσουμε σε αυτή την τρομακτική φιλοσοφία, που είναι ήδη σοβαρή για το κάθε ξεχωριστό άτομο, ενώ είναι απόλυτα καταστροφική για όλη την κοινωνία, δεν αρκεί ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα: είναι μία σταδιακή διαδικασία, που προχωρά λίγο-λίγο, αργά, ήσυχα, σχεδόν γλυκά, σε μία ατμόσφαιρα ήρεμης απελπισίας, κορεσμένης από θάνατο, αλλά, ταυτόχρονα, φαινομενικά ομαλής, νηφάλιας καθημερινότητας. 

Ο μηδενιστής απεχθάνεται τις εντυπωσιακές χειρονομίες και τις μελοδραματικές φράσεις: φέρνει στην καρδιά του μία παγωμένη απόγνωση, και απολαμβάνει να βλέπει το κακό του να κολλά στους άλλους, έτσι ώστε ο ίδιος να μπορεί να παρηγορηθεί με την ιδέα ότι ο κόσμος θα χαθεί μαζί του. 

Εάν ο μηδενισμός είναι το τελικό στάδιο της διάλυσης της σκέψης και της ηθικής, διότι εκμηδενίζει εντελώς ακόμη και την διάκριση μεταξύ του καλού και του κακού, ο προθάλαμος του μηδενισμού είναι ο σχετικισμός: μία αντίληψη φαινομενικά πιο αποδεκτή ή τουλάχιστον, πιο ήπια. Βέβαια, στην πραγματικότητα είναι φανερό ότι από τον σχετικισμό περνάμε αναγκαστικά στον μηδενισμό, γλιστράμε σε αυτόν, όπως σε ένα κεκλιμένο επίπεδο. Όμως, ενώ ένα απομεινάρι σεμνότητας εμποδίζει την μηδενιστική κουλτούρα να φθάσει να δοξάζει τον εαυτό της, εκείνη η σχετικιστική δηλώνει την ικανοποίησή της για την φαινομενική ανοχή της και την έκδηλη ικανότητά της να ακούει και να σέβεται όλες τις απόψεις , μόνον που δεν θεωρεί ότι μπορεί να προτιμά καμία, μάλιστα, είναι πεπεισμένη ότι το να χορηγήσει την προτίμηση σε μία γνώμη, σε μία πίστη, σε ένα σύστημα αξιών, ισοδυναμεί με μία απαράδεκτη πράξη διανοητικής αλαζονείας. Πράγμα που σημαίνει ότι προετοιμάζει την αναγκαστική απόβαση προς τον μηδενισμό. 

Για τον σχετικιστή, πράγματι, δεν υπάρχει καμία απόλυτη αλήθεια, όλες οι αλήθειες είναι σχετικές, εξαρτώνται από τις περιστάσεις και από το υποκείμενο: κατά συνέπεια, όλες οι επιλογές και όλες οι γνώμες αξίζουν έναν ορισμένο σεβασμό, τουλάχιστον έως ότου δεν απαιτούν να μεταμορφωθούν σε κάτι βέβαιο και οριστικό. 

Πρακτικά ο σχετικιστής έχει εμπρός του τρείς δυνατές επιλογές να υποστηρίξει: ότι όλες οι αλήθειες είναι αποδεκτές, κάθε μία εντός του πλαισίου της, ή να αρνηθεί ότι υπάρχει αλήθεια, ή ακόμη ότι μπορεί να υπάρχει μία γνώση κάποιων αληθειών, αλλά μόνον μερικώς. Αξίζει να παρατηρήσουμε ότι από αυτές τις τρεις δυνατότητες, η πρώτη είναι η πιο συνεπής δεδομένων των προϋποθέσεων, η δεύτερη είναι η πιο τίμια, υπό την έννοια ότι είναι η λιγότερο διφορούμενη. Η τρίτη, που θα μπορούσε να φανεί ως η μόνη ικανή να διατηρήσει ανοικτή μία χαραμάδα πάνω στο ζήτημα της αλήθειας και άρα να δημιουργήσει μία γέφυρα για την έξοδο από τον σκεπτικισμό προς μία πίστη σε κάτι, είναι, στην πραγματικότητα, η πιο πονηρή απ’ όλες: διότι επιτρέπει να γίνεται εξαπάτηση και να αντιστρέφεται η κατάσταση των πραγμάτων, χωρίς καν να επιβάλλεται στην ενόχληση να παράσχει μία εξήγηση ή να αιτιολογήσει τους λόγους της αντιστροφής. 

Η μοντέρνα κουλτούρα έφθασε στον μηδενισμό μέσω του σκεπτικισμού και του σχετικισμού, δηλαδή διαμέσου της κόλασης των καλών προθέσεων - την εξάλειψη του φανατισμού, την εδραίωση του πλουραλισμού και της ανοχής, όπως ήθελαν οι διαφωτιστές φιλόσοφοι- με έναν σημαντικό βαθμό συνέπειας, τόσο που να μας κάνει να σκεπτόμαστε ότι η πορεία προς την καταστροφή της ιδέας της αλήθειας ενορχηστρώθηκε και σχεδιάστηκε από κάποιους που είχαν συμφέρον να γκρεμίσουν τις ηθικές βάσεις πάνω στις οποίες στηριζόταν, από αιώνες, το οικοδόμημα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Μας έρχεται στο μυαλό η μασονία και οι μυστικές εταιρίες, οι οποίες, από το δέκατο όγδοο αιώνα, ποτέ δεν έπαψαν να λειτουργούν στα σκοτάδια, ενώ συχνά άλλαζαν όνομα και χρώμα, αλλά παρέμεναν, κατ' ουσία πιστές στην πρωταρχική ιδέα: να καταστρέψουν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, να ρίξουν την κοινωνία στην αταξία, να ξεριζώσουν κάθε στοιχείο της χριστιανικής πνευματικότητας και ηθικής. 

Σήμερα εκείνες οι ομάδες κατάφεραν να ελέγξουν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και, με την δύναμη του χρήματος, ολοκληρώνουν το σκοτεινό τους σχέδιο, του οποίου η πλήρης πραγμάτωση βρίσκεται πλέον στην τελική φάση. Ακόμη κάποια κτυπήματα και μετά ολόκληρο το πολιτιστικό μας οικοδόμημα θα κατεδαφιστεί και, πιθανόν, θα σηματοδοτηθεί το τέλος κάθε δυνατής αποκατάστασης. 

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πως φθάσαμε σε αυτή την κατάσταση. Η στρατηγική της καταστροφής ακολουθήθηκε αναπτύσσοντας μία ομόκεντρη επίθεση στην χριστιανική θρησκεία. Βήμα προς βήμα, στηριζόμενη πάνω στον ''ελεύθερο λόγο'', χώρισε την θρησκεία από κάθε κλάδο της γνώσης και της ανθρώπινης δράσης: πρώτα από την πολιτική, μετά από την επιστήμη, στην συνέχεια από τον άνθρωπο ως σώμα και ως ψυχή, τέλος από τον ορίζοντα του νοήματος ως τέτοιου, από οποιαδήποτε άποψη και εάν θεωρηθεί: δείτε τις πρωτοπορίες του 20ου αιώνα, τον Πιραντελισμό, τον υπαρξισμό, Σαρτρ, Μαρκούζε, Βίλχελμ Ράιχ, η ψυχεδελική κουλτούρα, ο ριζικός ηδονισμός, ο ομοφυλοφιλισμός, ο φεμινισμός, ο νέο-παγανισμός, οι γενετικές παρεμβάσεις. 

Ο μηδενισμός είχε και έχει μία στρατηγική, και όπως συμβουλεύει κάθε στρατηγική, ανανεώνει τον επιθετικό του σχεδιασμό ανάλογα με τα νέα δεδομένα στο πεδίο της μάχης.

http://theodotus.blogspot.com/2019/07/blog-post_18.html

Ο ΣΟΡΟΣ, Η ΕΣΠΕΡΑΝΤΟ, ΚΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Γράφει ο Ιωάννης Αυξεντίου

Ο σκοπός αυτού του άρθρου είναι να φέρει στο φως τη φιλοσοφία που κρύβεται πίσω από τις δραστηριότητες του πολύ γνωστού ιουδαϊκής καταγωγής πολυεκατομμυριούχου Τζωρτζ Σόρος, ο οποίος απασχολεί τη διεθνή κοινότητα εδώ και δεκαετίες. 

Ο Τζωρτζ Σόρος πρεσβεύει μία πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία η οποία συνοψίζεται από τον ίδιο ως εξής: 

«…Επιπλέον, η ‘ανοιχτή κοινωνία’ ως παγκόσμια έννοια υπερβαίνει όλα τα σύνορα. Οι κοινωνίες αντλούν τη συνοχή τους από κοινές αξίες. Αυτές οι αξίες έχουν ρίζες στην κουλτούρα, τη θρησκεία, την ιστορία και την παράδοση. Όταν μία κοινωνία δεν έχει σύνορα, πού βρίσκονται οι κοινές αξίες; Πιστεύω ότι υπάρχει μόνο μία πιθανή πηγή: η έννοια της ανοιχτής κοινωνίας» 

(George Soros, The Capitalist Threat, The Antlatic, February 1997). 

Ο Σόρος πιστεύει ότι δεν υπάρχουν αξιωματικές αλήθειες, ότι ουδείς γνωρίζει την αλήθεια, οπότε για να απαλειφθούν οι συγκρούσεις μεταξύ των διαφορετικών κοσμοθεωρήσεων, για να επικρατήσει η κοινωνική ειρήνη, πρέπει να ισχύσει ο απόλυτος υποκειμενισμός και η ανοχή σε κάθε διαφορετική ιδέα, άποψη και στάση ζωής: Η μόνη αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει αλήθεια. Το πρόβλημα με τον Σόρος έγκειται στο γεγονός ότι αυτό τον οραματισμό του προσπαθεί να τον εφαρμόσει πρακτικά στην ανθρωπότητα, χρησιμοποιώντας ως μέσον την τεράστια οικονομική δύναμη που διαθέτει. 

Συνήθως, οι ρίζες της φιλοσοφίας του ανάγονται από τους διάφορους ερευνητές στο δάσκαλό του, τον ιουδαϊκής καταγωγής φιλόσοφο της επιστήμης Καρλ Πόπερ. Αυτή η άποψη δεν είναι εσφαλμένη, πράγματι πολλά στοιχεία της σκέψης αυτού του φιλοσόφου (π.χ. η θεωρία των ‘ανοιχτών κοινωνιών’, κλπ) έχουν επηρεάσει τον Σόρος, όμως η καταγωγή της όλης φιλοσοφίας του πηγαίνει ακόμη πιο πίσω στο χρόνο: Ήταν η εποχή που κάποιοι Εβραίοι στοχαστές άρχισαν να επεξεργάζονται μία κοσμοπολίτικη–παγκοσμιοποιητική πολιτική, κοινωνική και θρησκευτική φιλοσοφία και ένα πρακτικό σχέδιο εφαρμογής αυτής της φιλοσοφίας.

Θα αρχίσουμε το ταξίδι μας στο χρόνο, με μία παράδοξη δήλωση του Σόρος όσον αφορά την οικογενειακή του ιστορία: «γεννήθηκα σε ένα ιουδαϊκό, αντισημιτικό σπίτι». Υπονοώντας με αυτή τη φράση ότι οι γονείς του, αν και ιουδαϊκής καταγωγής δεν είχαν σχέσεις με τον Ιουδαϊσμό και με το Σιωνισμό. Και μάλλον φαίνεται ότι ακολουθεί τ’ αχνάρια της οικογένειας του μια που και ο ίδιος δεν έχει σχέση με τον Ιουδαϊσμό, αλλά και στο Ισραήλ ούτε ταξίδι δεν μπορεί να πάει, μια που οι εκεί σιωνιστικές κυβερνήσεις τον θεωρούν εχθρό τους. 

Ο πατέρας του Σόρος, Tivadar Soros (αρχικό όνομα Theodor Schwarz) ήταν ένας δικηγόρος με κοσμοπολίτικες ιδέες, είχε απορρίψει την ιουδαϊκή θρησκεία και ασπάστηκε μία νέα... Δραστηριοποιήθηκε στη διάδοση της τεχνητής διεθνούς γλώσσας Εσπεράντο και γι αυτό το σκοπό ίδρυσε το 1922 το περιοδικό Literatura Mondo. Ο λόγος για τον οποίο αποκαλέσαμε ‘θρησκεία’ τη γλώσσα Εσπεράντο θα φανεί στη συνέχεια.

Ο εφευρέτης αυτής της γλώσσας υπήρξε ο Ιουδαίος γιατρός Ludwik Lejzer Zamenhof. Ήταν μία προσωπικότητα που διακατεχόταν από εκείνες τις τυπικές μεσσιανικές-χιλιαστικές και οικουμενιστικές δοξασίες που χαρακτήριζαν πολλούς Εβραίους εκείνης της εποχής. Δηλαδή, μια πίστη σε μία οικουμένη χωρίς σύνορα, χωρίς διαφορές, χωρίς δόγματα, μία ενιαία θρησκεία που θα περιλάμβανε στοιχεία από όλες τις παραδοσιακές θρησκείες. Με άλλα λόγια μία φιλοσοφία που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως πρόδρομος της φιλοσοφίας της New Age (Νέας Εποχής).

Πράγματι, ο Zamenhof δημιούργησε μία νέα θρησκεία που την ονόμασε Homaranismo από την λέξη εσπεράντο Homaro που σημάνει ανθρωπότητα. Αυτή η θρησκεία στηριζόταν πάνω στις διδασκαλίες ενός ραββίνου του Hillel the Elder ο οποίος έζησε στην Ιερουσαλήμ την εποχή του Ηρώδη. Ο Homaranismo ήταν ουσιαστικώς μία οκουμενιστική θρησκεία, η οποία αποδεχόμενη ότι ουδείς κατέχει τη μία και μόνη αλήθεια έθετε τις βάσεις του σύγχρονου οικουμενισμού αλλά και του κοσμοπολίτικου υποκειμενισμού. Είναι αξιοσημείωτο ότι αργότερα, μία από τις κόρες του Zamenhof, η Lidia ασπάστηκε την ιρανική θρησκεία του Μπαχαϊσμού ο οποίος: «αποδίδει έμφαση στην πνευματική ενότητα της ανθρωπότητας και την κρυμμένη ενότητα όλων των μεγάλων θρησκειών του κόσμου. Η θρησκευτική ιστορία εκδηλώθηκε μέσα από μία σειρά θείων αγγελιαφόρων, οι οποίοι εγκαθίδρυσαν την κατάλληλη για τις ανάγκες της εποχής τους θρησκεία. Σε αυτούς τους θείους αγγελιαφόρους σύμφωνα με την Πίστη Μπαχάι περιλαμβάνεται ο Αβραάμ, ο Μωυσής, ο Ζωροάστρης, ο Βούδας, ο Κρίσνα, ο Ιησούς, ο Μωάμεθ και προσφάτως, ο Μπαμπ και ο Μπαχαολλά. Στην Μπαχάι Πίστη κάθε αγγελιαφόρος φέρεται ότι δίδαξε αυτό που θα ακολουθούσαν οι επόμενοι αγγελιαφόροι και ότι οι ισχυρισμοί και οι διδασκαλίες του Μπαχαολλά εκπληρώνουν τις εσχατολογικές υποσχέσεις προγενέστερων γραφών. Η ανθρωπότητα γίνεται κατανοητή ως εμπλεκόμενη σε μία συλλογική εξελικτική διαδικασία με σκοπό τη σταδιακή εγκαθίδρυση της ειρήνης, της δικαιοσύνης και της ενότητας σε παγκόσμιο επίπεδο…» Από την Εσπεράντο στον Homaranismo έως τον Μπαχαϊσμό και μέχρι την Open Society (ανοιχτή κοινωνία), είναι ένα τσιγάρο δρόμος, όπως λέει και το γνωστό τραγούδι. Στο άρθρο των New York Τimes με τίτλο How Do You Say ‘Billionaire’ in Esperanto? απεικονίζεται ο Τζωρτζ Σόρος σε μία ομιλία του για τη γλώσσα Εσπεράντο και διακρίνεται η εικόνα του Lejzer Zamenhof.

Όμως τι αντανακλούν όσα περιγράψαμε; Ο ιουδαϊκός μεσσιανισμός επειδή δεν οραματίζεται την Ουράνια Ιερουσαλήμ αλλά προσβλέπει στη γήινη βασιλεία, δεν επηρέασε μόνον τους πιστούς αυτής της θρησκείας αλλά και γενικότερα όλη την εβραϊκή κοσμική σκέψη, η οποία κάθε τόσο εφευρίσκει τους δικού της μεσσιανισμούς που θέλουν να σχεδιάσουν τον κόσμο όπως εκείνοι νομίζουν ότι πρέπει να είναι. 

Έτσι, αυτός ο ιουδαϊκος κοσμικός μεσσιανισμός μας έδωσε διάφορα ρεύματα: την Eσπεράντο, τον φιλελευθερισμό, τον μαρξισμό, τον πολιτιστικό μαρξισμό (Σχολή Φρανκφούρτης) και τέλος την ‘Open Society’. Η εβραϊκή σκέψη δεν ανέχεται αυτό τον κόσμο, δεν τον μπορεί, δεν τον αντέχει, αισθάνεται ξένη, γιατί αποξενώθηκε από το Δημιουργό αυτού του κόσμου. Εξού και η γνωστική πίστη που χαρακτηρίζει όλα αυτά τα ρεύματα και που τόσο έντονα φανερώνεται στον Σόρος: η πίστη δηλαδή ότι είναι δυνατή η παρέμβαση στο πραγματικό, ότι είναι δυνατή η μεταστοιχείωση του πραγματικού.

Ο Τζωρτζ Σόρος και ο Καρλ Πόπερ αποτελούν ίσως το πιο παράδοξο επίτευγμα του ιουδαϊκού μεσσιανισμού: είναι οι μεσσιανιστές του αντιμεσσιανισμού, οι κατέχοντες την αλήθεια της άρνησης της αλήθειας.

http://theodotus.blogspot.com/2019/03/blog-post_13.html#more

H γκρίζα ομοιόμορφη σκέψη που σκοτώνει τον πολιτισμό μας

Ηρακλής, Νέσσος & Δηιάνειρα

G.Diziani

Μείναμε χωρίς μύθους και ήρωες. 

Για πρώτη φορά στην ιστορία, δεν έχουμε μία αληθινή θέαση του κόσμου.

Άρθρο του Marcello Veneziani
Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

Κάθε πολιτισμός εμψυχώνεται και στηρίζεται από μία θέαση του κόσμου, η οποία εκφράζεται μέσω κάποιων μύθων που αφηγούνται τη θεμελίωση του. Η Weltanschauung (ελλ. κοσμοθέαση) είναι μία αντίληψη της ζωής σε σχέση με τον Κόσμο, με τα ορατά και τα αόρατα, τα συγκεκριμένα και τα πνευματικά πράγματα. Προέρχεται από τη θρησκευτική αίσθηση, αντλεί από την τέχνη και από τη σκέψη, συνδέεται με τους χαρακτήρες, με τα έθιμα και τις παραδόσεις, αναγνωρίζεται στην ιστορία και εκφράζεται σε μία πυραμίδα μύθων.

Το όραμα του κόσμου λειτουργεί ως μοντέλο, θεμελιωτική ιδέα, κοινοτική αναφορά και προσανατολισμός για τη ζωή. Αποτελεί το σημείο συνοχής κάθε πολιτισμού. Για πρώτη φορά στην ιστορία η κοινωνία μας φαίνεται να χαρακτηρίζεται από την απουσία ενός οράματος του κόσμου ή μάλλον για το ανάποδό του. Πράγματι, η παγκοσμιοποίηση είναι θέαση του κόσμου ως μια μηχανιστική διαδικασία, χωρίς ένα όραμα του συνόλου. Στο παρελθόν, μικροί κόσμοι τροφοδοτούνταν από μεγάλα οράματα του κόσμου. Αντιθέτως, ο παγκοσμιοποιημένος κόσμος είναι τυφλός, στερημένος από ένα οργανικό όραμα. Η μεταφυσική αρχή του είναι η ελευθερία, ο ορίζοντας του είναι η τεχνική, το παράδειγμα του είναι η χρηματοπιστωτική αγορά, η κυρίαρχη ιδέα του είναι το άτομο, ανεξάρτητο από την κοινότητα στην οποία βρίσκεται. Η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία γυρίζει την πλάτη στον Πλάτωνα, απορρίπτει το όραμα, απορρίπτει έναν πατέρα ή ένα παράδειγμα, απορρίπτει έναν άξονα ή έναν κανόνα αναφοράς.

Η ομοιόμορφη σκέψη είναι η αντανάκλαση της παγκοσμιοποίησης επάνω στο επίπεδο των ιδεών και των συμπεριφορών. Αποτελείται από περισσότερα στοιχεία, σαν ένα μυθολογικό ον, μία διασταύρωση πολλών ζώων, που έχει ως πόδια τον καπιταλισμό, ως δόντια την παγκόσμια αγορά, ως νύχια την τεχνολογία, ενώ το μυαλό του είναι εμποτισμένο από τον πολιτικά ορθό, βιοηθικό κώδικα. Είναι ο καρπός ενός μείγματος μεταξύ της απόλυτης κυριαρχίας της αγοράς, της υπεροχής της τεχνικής και του πρακτικού-λειτουργικού σύμπαντος της καθώς και της πρόσληψης του ριζοσπαστικού-προοδευτικού ιδεολογικού κανόνα με τα αντίστοιχα τοτέμ και ταμπού του. Παρατηρώντας τον, αντιλαμβάνεται κάποιος πως δεν υπάρχει σκέψη αλλά μία διαδικασία που τείνει να ισοπεδώνει τις διαφορές, το λεξικό και τις συμπεριφορές και να σβήνει ιδέες, σκέψεις και οράματα.

Στην τυφλή κοινωνία, στερημένη από το όραμα του κόσμου, η οπτική του καθενός βρίσκεται στο παραθυράκι του ή στο πεδίο πρόσβασής του στο διαδίκτυο. Δεν έχει πια έννοια να προσλαμβάνει κανείς μία γενική θέαση των πραγμάτων σε σχέση με τη γέννηση και το θάνατο, την ψυχή και το σώμα, το είναι και το γίγνεσθαι, την κοινότητα και την παράδοση, τον κοσμικό και βιολογικό κύκλο, το θρησκευτικό αίσθημα και το δεσμό με την πατρίδα. Και εάν κάποιος επιμένει να καλλιεργεί αυτή την όραση, πρέπει να την καθιστά εσωστρεφή, συνδεδεμένη μόνο με την ιδιωτική του διάσταση. Έτσι, μειώνοντας τις οράσεις του κόσμου σε χόμπι ή προσωπικές πεποιθήσεις, καθένας έχει την προσωπική του συλλογή από φιγούρες…

Η κοινωνία δεν έχει πια έναν κοινό κόσμο, εκτός από εκείνον της τεχνοεμπορικής ανταλλαγής. Η μόνη καθολικότητα είναι αυτή των τεχνολογικών εργαλείων, της οικονομίας και των εμπορευμάτων. Όποιος θέλει να έχει οράματα του κόσμου, έλεγε ο Max Weber, ας πάει στον κινηματογράφο. Μόνο στη διάσταση της fiction ή της heroic fantasy, στο περιθώριο της ζωής ή στον ιδιωτικό χώρο, είναι δυνατόν να καλλιεργηθούν προσωρινά οράματα, χίλιες οράσεις του κόσμου, ιδιωτικές, επιφανειακές και μεταβαλλόμενες, στις οποίες θα αφοσιωθεί η μοναξιά του θεατή. Ο μύθος γίνεται εφήμερη εικόνα ή παιχνίδι πάνω στην οθόνη, το όραμα μειώνεται σε ταινία ή φιγούρα. Ο κόσμος ταυτίζεται με το 'εγώ' του καθενός, το όλο χάνεται από την όραση. Δεν έχει σημασία εδώ να καθορίσουμε εάν αυτό είναι πρόοδος ή οπισθοδρόμηση, εάν είναι ένα σημείο χειραφέτησης ή παρακμής.

Αυτή η στροφή μεταμορφώνει ριζικά το ανθρώπινο, το τροποποιεί γενετικά. Οι μετα-ανθρώπινες τροποποιημένες υπάρξεις, με μειωμένες κριτικές, νοητικές και πνευματικές ικανότητες και ηθική, αντικαθιστούν το όραμα του κόσμου με ένα ψηφιοποιημένο αυτοματισμό. Είναι σαν να έσβησαν ή να αποσυνδέθηκαν οι σύνδεσμοι και οι αισθητήρες που ενώνουν το σώμα με το μυαλό, τις αισθήσεις με τη νόηση, τους ανθρώπους μεταξύ τους και με τον κόσμο, την ψυχή με το βιολογικό οργανισμό και τις ψυχικές καταστάσεις με το τοπίο.

Η όραση του κόσμου εισάγει τον άνθρωπο σε ένα πλαίσιο πιο μεγάλο από αυτόν. Τον οδηγεί να παρατηρεί το όλο και να μην χάνεται στο ιδιαίτερο, να αναγνωρίζει ανώτερους σκοπούς πέραν από την απλή πρόοδο του χρόνου, των σωμάτων και των μηχανών. Του δίδει τη δυνατότητα να υπερβεί την παρούσα κατάσταση των πραγμάτων, να μην ικανοποιείται από τις υπάρχουσες δομές. Από το όραμα του κόσμου αναδύεται το οραματιστικό πνεύμα όποιου ξέρει να βλέπει πέρα και να πραγματοποιεί εκείνο που ακόμη δεν υπάρχει. Ο ουτοπιστής εξαλείφει την πραγματικότητα, αντιπαραθέτει ριζικά την παρούσα ‘πόλη’ με τη μέλλουσα ‘πόλη’. Aντιθέτως, ο οραματιστής αισθάνεται μαιευτής, προτίθεται να πραγματώσει ‘αυτό που είναι’, όχι να το εξαλείψει. Ο μύθος είναι η πυξίδα του. Ο οραματιστής δεν ψάχνει το ‘νέο άνθρωπο’, έχει ένα μεταφυσικό βλέμμα, πηγαίνει πέρα αλλά όχι ενάντια στην πραγματικότητα και το ανθρώπινο. Βλέπει στην ιδέα την επίτευξη της πραγματικότητας, όχι την άρνησή της. Είναι το άνθος που δίνει τους καρπούς, είναι το άγουρο που ωριμάζει, είναι η δύναμη που γίνεται πράξη.

Κάθε όραση του κόσμου μας συνδέει στη ζωή, στο παρελθόν και στο μέλλον. Ελέγχει τις βαρβαρότητες της εξειδίκευσης που αγνοεί το όλο και συγκεντρώνεται στο επιμέρους. Η όραση του κόσμου είναι διασύνδεση και σχέση, όπως ο Λόγος και ο μύθος, η πόλη και η θρησκεία, η αγάπη και η φιλία. Γεννά πνευματική δραστηριότητα, προκαλεί τη σκέψη και την πράξη που υπογραμμίζουν την ανθρωπιά μας. Είναι η ευφυΐα του πραγματικού.

Από την όραση του κόσμου αναδύεται η διαχωριστική γραμμή που χάραξε ο Δάντης μεταξύ των κακών και αυτών που ακολουθούν την αρετή και τη γνώση.

http://theodotus.blogspot.com/2018/11/blog-post_45.html#more

H αλήθεια ενοχλεί ή απελευθερώνει;

Του  Νικολάου Βασιλειάδη 
(επίκ. Καθηγητής ΠΑ.ΜΑΚ.)

Προ ημερών κοινοποίησα μία ανάρτηση του πολύ καλού φίλου Πάνου Τσεπενέκα, η οποία έκανε μνεία στην Οργουελική άποψη: ''Μέσα στην εποχή της καθολικής εξαπάτησης το να λες την αλήθεια είναι μία επαναστατική πράξη''.

Η περί ης ο λόγος ανάρτηση είχε πολύ μικρή επιδοκιμασία (likes), σε δυσανάλογη αντιδιαστολή με την πολλαπλή επιδοκιμασία, κάθε φορά που αναρτώ κάτι ιλαρό ή κωμικό κλπ. Η αλήθεια αυτή, αναδεικνύει και ένα συνολικότερο ζήτημα του facebook. Οι χαλαρές και ανώδυνες αναρτήσεις είναι αποδεκτές, οι σοβαρές προσεγγίσεις όχι. Και εδώ εμφιλοχωρεί ένα ζήτημα. Ζούμε σε μία χώρα, την Ελλάδα, που ανάμεσα στα άλλα που εισέφερε στην ανθρωπότητα, γέννησε και τη μυθολογία. Στο συλλογικό μας όμως συνειδητό, φαίνεται πως αποζητούμε, ιδιαίτερα σήμερα, τον καλύτερο παραμυθά, που θα μας ''πουλήσει'' το πιο μεγάλο παραμύθι. Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΝΟΧΛΕΙ, ΔΕΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ.

Δυστυχώς, ως εμφαίνεται, ζούμε σε μία τέτοια εποχή καθολικής εξαπάτησης. Η πλήρης αποδόμηση των πάντων επιρρωνύει του λόγου το αληθές. Σήμερα όμως θα αναφέρω δύο παραδείγματα.

Παράδειγμα πρώτον: βλέπω τα συστημικά κανάλια να ξιφουλκούν κατά του ''σύγχρονου μαυραγορίτη'', περιγράφοντας τον ακριβώς με τα μελανότερα χρώματα (εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου). Είναι όμως αυτοί οι ίδιοι, που δέχονταν αυτά τα ''βρώμικα'' χρήματα, επί έτη, καθώς οι διαφημίσεις του ''χρυσού εγκληματία'' κοσμούσαν σε καθημερινή βάση τα διαφημιστικά τους διαλείμματα. Αυτή η συμπεριφορά δε συνιστά εξαπάτηση;

Παράδειγμα δεύτερον: παρακολουθώ, όπως όλοι μας, τις τελευταίες ημέρες, τις μαθητικές κινητοποιήσεις για τη Μακεδονία. Και εδώ όμως, τα συστημικά κανάλια, ξιφουλκούν εναντίον των μαθητών (μαζί τους στην άποψη αυτή τώρα το πρωί και ο υποψήφιος της Ν.Δ. γνωστός κος Τατσόπουλος, που, πλειοδοτώντας, υποστήριξε ότι ''πάντα τα πατριωτικά θέματα'' έτρεφαν την ακροδεξιά), αποδίδοντας στους μαθητές καθοδήγηση και υποκίνηση από ''ακροδεξιές'' οργανώσεις, άγοντας με αυτό το επιχείρημα ουσιαστικά, τη μαθητιώσα νεολαία, σε αυτούς που υποτίθεται ότι πολεμούν (η δράση προκαλεί αντίδραση, ιδιαίτερα στους νέους). Έτσι, η Χ.Α. (θα επαναλάβω για μία ακόμη φορά ότι η ηγετική της ομάδα, σε αντίθεση με τις χιλιάδες ψηφοφόρους της, είναι νεοναζιστές και νεοπαγανιστές, μην έχοντας ουδεμία σχέση με Ελλάδα και Ορθοδοξία) εξυπηρετεί για μία ακόμη φορά το σύστημα, λειτουργώντας ως δεξαμενή εκτόνωσης. 

Από την άλλη, βλέπουμε, το συνδικαλιστικό όργανο των εκπαιδευτικών να κατακεραυνώνει τους μαθητές, μιλώντας τη γνωστή ξύλινη γλώσσα για εθνικισμό και φασισμό, όταν οι ίδιοι υποκινούσαν τους μαθητές σε καταλήψεις (μη αποδεκτός τρόπος αντίδρασης) για θέματα που δεν έχουν σχέση με την εθνική μας ταυτότητα και συνείδηση (π.χ. ακόμη και για την τυρόπιτα), σε πλήρη σύμπλευση με την κυβερνώσα φασιστερά. 

Από κοντά και οι όψιμοι ''μακεδονολόγοι, σκοπιανολόγοι, ψευτοπατριώτες, κλπ.''. Άνθρωποι που ουδεμία επιστημονική σχέση έχουν με το ζήτημα αυτό, διατυπώνουν ''επιστημονικές'' απόψεις επ' αυτού! (αφορμή αποτέλεσε η ενημέρωση που είχα για κάποιους ''γραφικούς πατριώτες ακτιβιστές'', που, ανάμεσα στις άλλες δράσεις τους, κάνουν και ομιλίες για το ''σλαβικό ιδίωμα ως όχημα αλυτρωτισμού των Σκοπίων'', αντλώντας επιχειρήματα από το βιβλίο που συνέγραψα με τον Δημήτρη τον Ευαγγελίδη!). 

Η κατακλείδα αυτών των σκέψεων άγει σε ένα συμπέρασμα: στην Ελλάδα της καθολικής εξαπάτησης η αναζήτηση της αλήθειας αποτελεί Εθνικό Πρόταγμα. Το σύστημα κλονίζεται, αλλά θέτει σε λειτουργία όλους τους μηχανισμούς που διαθέτει, εμφανίζοντας και προβάλλοντας ''ψευτομεσίες'', γρανάζια και υπηρέτες του συστήματος. Γιατί ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΜΟΝΟ ΦΟΒΙΖΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ: Μην τυχόν αυτή η εν πολλοίς ή εν ολίγοις υποσυνείδητη αντίδραση της νέας γενιάς έρθει να προστεθεί στην αγώνα για αφύπνιση ενός μεγάλου σε φορτία ισχύος, αλλά εν υπνώσει ελληνικού έθνους και δημιουργηθεί ένα πραγματικό γνήσιο ελληνορθόδοξο πατριωτικό ρεύμα που θα τους γκρεμίσει.

Επαναλαμβάνοντας τον εξαίσιο στίχο του μεγάλου εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά (δυστυχώς στην Ελλάδα της παρακμής δεν υπάρχει πλέον πνευματική ηγεσία), που 110 χρόνια πριν μας φώναζε: 

''Δεν έχεις Όλυμπε Θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα, ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα, των ευρωπαίων περίγελος και των αρχαίων παλιάτσοι'', καλούμαστε να επιλέξουμε, χωρίς μισόλογα: θα συνεχίσουμε να εξαπατώμαστε με τη βούλησή μας, αποδομώντας τις διαχρονικές ελληνορθόδοξες αξίες μας, ή, επιτέλους, ΘΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΑΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΙ;

Ν.Β.

ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και επίσημη ψευδολογία

ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ 

και επίσημη ψευδολογία

Σώτη Τριανταφύλλου

Στις πρόσφατες πυρκαγιές ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε -δεν ήταν η πρώτη φορά- τα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά που συνθέτουν την κουλτούρα των κομμουνιστικών κομμάτων και καθεστώτων: συγκάλυψη γεγονότων, ταξικές-ψευδοεπιστημονικές αναλύσεις, απόδοση ευθυνών σε «αντικειμενικές συνθήκες» τόσο ευρείες ώστε ανάγονται στο καπιταλιστικό σύστημα: οι οικονομικές δομές υποτίθεται ότι ευνοούν τις θεομηνίες αντίθετα απ" ό,τι θα συνέβαινε στη σοσιαλιστική ευτοπία όπου θα επικρατούσε γαλήνη και ασφάλεια. Η αυταρχική-ολοκληρωτική ρητορεία (ή σιωπή) επεκτάθηκε σε ομάδες, όπως οι οικολόγοι, που, θεωρητικά, τοποθετούνται σε πιο απομακρυσμένο ομόκεντρο κύκλο: δειλία, εξουσιομανία· τα εν οίκω μη εν δήμω. Παρά την, εκ των πραγμάτων, προσέγγισή του στη σοσιαλδημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περί αυτού δεν μπορούν να αποφύγουν τις ρίζες τους, τις συγγένειές τους, την ίδια τους την ανθρωπογεωγραφία: τα στελέχη του έχουν μεγαλώσει είτε την αγκαλιά, είτε στη σκιά του ΚΚΕ, ενός ιστορικά -και αναίσχυντα- σοσιαλφασιστικού κόμματος που, υπερέβη σε εγκλήματα όλα τα δυτικοευρωπαϊκά ΚΚ προκαλώντας όχι μόνο «φυσικές», κοινωνικές και οικονομικές καταστροφές αλλά ρημάζοντας τη ζωή των μισών τουλάχιστον Ελλήνων. (Στη συνέχεια, η δυστυχία αποδόθηκε σε ηρωισμό ή στην φρικτή τιμωρία που περιμένει τους προδότες.)

Οι επιλεγόμενες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όταν δεν σχετίζονται ευθέως με την κομμουνιστική ιδεολογία, «σέβονται» το ΚΚΕ, τουτέστιν τον σταλινισμό και την κοινωνική του μηχανική. Ακόμα και οι πασοκογενείς έχουν μαρξιστική καταγωγή ― δεν προέρχονται από τη σύγχρονη, μετα-μαρξιστική ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Αν και ο ΣΥΡΙΖΑ υπερηφανεύεται για την πολυμορφία του, οι συνιστώσες του μοιράζονται την ίδια νοοτροπία: κολακεία της φτωχολογιάς, αμορφωσιά ή μονομερή, προπαγανδιστική μόρφωση, συγκεντρωτισμό και έλλειψη κάθε σεβασμού για τους ιδεολογικούς και «ταξικούς» εχθρούς.

Ατομικές εξαιρέσεις υπάρχουν· λογικοί άνθρωποι υπάρχουν· αλλά η φωνή τους πνίγεται στον ορυμαγδό της προπαγάνδας. Αν το ΚΚΕ είναι μικρογραφία σταλινικού καθεστώτος επί Ψυχρού Πολέμου -περιέργως, απολαμβάνοντας εκπροσώπησης στα ΜΜΕ και αβρής μεταχείρισης από τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις- ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μικρογραφία του καθεστώτος επί Τήξης των Πάγων, που έχει υποστεί μεταρρυθμίσεις και που, ω του θαύματος, έχει αναδειχθεί σε κυβέρνηση. Προκειμένου δε να μην προδώσει τα κομμουνιστικά ιδεώδη, ελέγχεται από κομματικές ομάδες με σκληροπυρηνική ρητορική όπως είναι οι 53 και Σία, καθώς και το πρώην Αριστερό Ρεύμα που μετονομάστηκε Αριστερή Πλατφόρμα και στη συνέχεια Λαϊκή Ενότητα (μια ομάδα που νοσταλγεί τον Λένιν και την εφημερίδα που εξέδιδε μαζί με τον Μάρτοφ στην αρχή του 20ού αιώνα), για να μην πω ότι ελέγχεται και από την τρελοπαρέα «Πλεύση ελευθερίας» διότι ίσως υπερβάλλω.

Τα περισσότερα στελέχη έχουν προκύψει από τα δύο ΚΚΕ-Εξωτερικού και Εσωτερικού- που ήταν κάποτε θανάσιμοι εχθροί, όπως συνηθίζεται στους κομμουνιστικούς κύκλους, αλλά που τώρα ενώνονται μπροστά στη «νεοφιλελεύθερη λαίλαπα» και στον «αντικομμουνισμό» ο οποίος ισοδυναμεί με ηθική κατάπτωση και, πιθανώς, προϋποθέτει χρηματισμό από σκοτεινές δυνάμεις και ιμπεριαλιστικό πρακτοριλίκι. Αν και οι ιστορικοί ηγέτες των δύο αυτών κομμουνιστικών φατριών είχαν αποκτήσει κάποια σοφία στο πέρασμα του χρόνου -λιγότερο ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Γρηγόρης Φαράκος, και περισσότερο, «στην άλλη όχθη», ο Λεωνίδας Κύρκος- αν και είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τα εγκλήματα του ΚΚΕ (τα οποία ονόμαζαν «λάθη» και «παραμορφώσεις»), οι νεότερες γενιές, που δημιούργησαν τον Συνασπισμό και ακολούθως τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε δεν αντιλαμβάνονταν τίποτα από την οδυνηρή ελληνική ιστορία, είτε ερωτοτροπούσαν με τον αναρχισμό και την τρομοκρατία. Ο «ευρωκομμουνισμός» του ΚΚΕ εσωτερικού πήγε περίπατο: εδώ είναι Βαλκάνια. Για να εξευρωπαϊστεί ένα ασιατικό πείραμα προϋποτίθεται πίστη στον κοινό ευρωπαϊκό πολιτισμό – πράγμα που δεν ίσχυε και δεν ισχύει ούτε για τους περισσότερους ανανεωτικούς (τους οποίους είχε σαγηνεύσει ο Φιντέλ Κάστρο και χρηματοδοτούσε ο Τσαουσέσκου), ούτε φυσικά για τους hardcore φιλοσοβιετικούς, τους δυνάμει συνεργάτες της KGB και της Stasi.

Από τη μεταπολίτευση, το σύστημα της αναξιοκρατίας- κομματοκρατίας ευνόησε τα κομμουνιστογενή στελέχη τα οποία επάνδρωσαν τους μηχανισμούς της διοίκησης και της εκπαίδευσης υποβαθμίζοντάς τους ακόμα περισσότερο. Κοντολογίς, οι Κνίτες, τα ΚΝΑΤ των πανεπιστημίων, αφού έκαναν τα πανεπιστήμια σαν τα μούτρα τους, πήραν την εξουσία προτού πάρουν την κυβέρνηση. Και μολονότι είπαν εξωφρενικά ψέματα για όλα τα μεγάλα γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών -απεργίες στην Πολωνία, περεστρόικα, κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου, γερμανική ενοποίηση- η κομμουνιστική ορθοδοξία λογίζεται ακόμα ως πολιτική δύναμη στο πλαίσιο του κοινοβουλευτισμού: την εποχή που σε όλες τις χώρες οι σταλινικοί επιτέλους λούφαζαν, στην Ελλάδα αποκτούσαν επιγόνους με δήθεν εναλλακτικό προφίλ. Δεν αναγνωρίζουμε εναλλακτικό προφίλ για τους φασίστες· αναγνωρίζουμε όμως για τους κομμουνιστές.

Οι προαναφερθέντες Κνίτες -και τα στελέχη της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, τα τάχα πιο σέξι- απεδείχθησαν βασιλικότεροι του βασιλέως: όσοι νεότεροι συνέθεσαν τον ΣΥΡΙΖΑ διακρίνονταν από το μπρουτάλ ζαχαριαδιακό, εμφυλιοπολεμικό ύφος του ΚΚΕ, ύφος που αποτυπώνεται στην πολιτική τους και στα δημοσιογραφικά τους όργανα, αν και παριστάνουν τους απελευθερωμένους από τον κουκουέδικο πουριτανισμό (αίφνης, ανακάλυψαν το σεξ το οποίο τους στερούσε η κομμουνιστική ηθική του μισογύνη, σεμνότυφου και ομοφοβικού χωρικού). Καθήκον αυτών των νέων Κομισαρίων ήταν η αναχαίτιση της «αποκομμουνιστικοποίησης» ακριβώς όπως στα σταλινικά καθεστώτα ήταν η αναχαίτιση της καπιταλιστικής διείσδυσης, της φθοράς των συνειδήσεων.

Η στάση των περισσότερων Συριζέων στις πυρκαγιές -αποποίηση των ευθυνών, εσωτερικά μαχαιρώματα, συνωμοτικότητα, καθαρή βλακεία και τραμπουκισμοί που περνιούνται για παλικαριά- είναι χαρακτηριστική του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ δρούσε ανέκαθεν παρασκηνιακά: όχι επειδή ήταν παράνομο· ήταν παράνομο επειδή δρούσε παρασκηνιακά. Αυτό κάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ: οι μηχανορραφίες, τα ψέματα (τα δήθεν ευγενή ψέματα για το καλό του Κόμματος και του λαού: Schild und Schwert der Partei!), η αδυναμία για καθαρή σκέψη, η ιδεολογική νέφωση, όλα αυτά είναι γνωρίσματα που κληρονόμησε, υπερηφάνως, από το ΚΚΕ. Τιμημένο ΚΚΕ: ή πώς νομιμοποιείται και εκθειάζεται η ψευδολογία· πώς η λογική και η ηθική διαστρέφονται και ο κόσμος περπατάει ανάποδα, με το κεφάλι κάτω, με τα χέρια επάνω.

http://www.tanea.gr/print/2018/08/11/opinions/syriza-kke-kai-episimi-pseydologia/