Η σκοτεινή εποχή της άκρατης χειραγώγησης

Υπερκυβέρνηση. Νέα τάξη πραγμάτων. Σύστημα. Ολιγάρχες. Ελίτ. Λέσχες. Παγκόσμια αγορά. Ολα τα παραπάνω αναφέρονται κατά καιρούς ως η αιτία του κακού για την κατρακύλα των σύγχρονων κοινωνιών και τη χειραγώγηση του λαού. Κάποιοι λένε πως όλα αυτά είναι θεωρίες συνωμοσίας και ότι μόνοι μας ορίζουμε τα πάντα. Αλλοι ότι έχουν βάση τέτοιες υποψίες και ότι είμαστε πιόνια στα χέρια ισχυρών. Εγώ θα έλεγα ότι ενδεχομένως να ισχύουν εν μέρει και τα δύο.

Υπάρχει όμως τα τελευταία δέκα χρόνια κάτι πολύ πιο απλό και συγκεκριμένο, που επηρεάζει τη ζωή μας καθοριστικά, μας χειραγωγεί, διαλύει την κοινωνία και μας καθοδηγεί σε επικίνδυνους δρόμους. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το facebook, το twitter, το Instagram, το ΤikΤok και δεκάδες ακόμα. Και δεν το λέω εγώ, αλλά αυτοί που τα κατασκεύασαν!

Στο Netflix παίζεται αυτές τις μέρες ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ με τίτλο«Το κοινωνικό δίλημμα», που περιγράφει πόσο άλλαξε η ζωή μας με όλα αυτά τα σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία επικοινωνίας που έχουμε πάντα μαζί μας, πάνω μας, δηλαδή στο κινητό μας. Μιλούν άνθρωποι που δημιούργησαν πολλά εξ αυτών, ορισμένα από τα μεγαλύτερα μυαλά της Σίλικον Βάλεϊ, που αντιλήφθηκαν ότι κατασκεύασαν ένα τέρας. Εναν τεχνολογικό Φρανκενστάιν που ξέφυγε από τον έλεγχό τους.

Το ντοκιμαντέρ καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η ζωή μας είναι απολύτως ελεγχόμενη, η δε χειραγώγηση των μαζών προσλαμβάνει διαστάσεις πανδημίας χωρίς εμβόλιο! Μας προσφέρουν ένα προϊόν που είναι δωρεάν, αλλά το πραγματικό προϊόν είμαστε εμείς. Τα δεδομένα μας αποθηκεύονται και αξιοποιούνται με σκοπό το κέρδος, χωρίς κανόνες και εν αγνοία μας. Νομίζουμε πως εμείς ελέγχουμε όλες αυτές τις εφαρμογές και αποφασίζουμε μόνοι μας, αλλά ουσιαστικά αυτές μάς ελέγχουν και μας καθοδηγούν σε μια εικονική πραγματικότητα.

Αυτά τα χρυσά παιδιά της τεχνολογίας (που μόνο ψεκασμένα δεν μπορείς να τα πεις) εξηγούν ότι η τεχνητή νοημοσύνη δεν είναι κάτι μελλοντικό, αλλά ήδη υπάρχει στη ζωή μας και την κυριεύει. Για παράδειγμα, ο δημιουργός του«like» δηλώνει ότι όταν το εμπνεύστηκε, ο σκοπός του ήταν να μοιράζονται οι χρήστες αγάπη και όμορφα συναισθήματα. Δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι σήμερα θα ήταν μία από τις αιτίες αύξησης των αυτοκτονιών στους εφήβους. Τα στοιχεία που παρουσιάζονται αναφέρουν ότι με την εμφάνιση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αυξήθηκαν κατακόρυφα οι αυτοκτονίες ανηλίκων παγκοσμίως. Στους δε προεφήβους η αύξηση ξεπέρασε κατά πολύ το100%, ενώ όλες τις προηγούμενες δεκαετίες οι σχετικοί αριθμοί ήταν σταθεροί.

Ποιος όμως τα κάνει όλα αυτά, αποξενώνει τους ανθρώπους, καταρρακώνει την παιδική ψυχολογία, προωθεί ψεύτικα μοντέλα ζωής και ομορφιάς, εντείνει τον ανταγωνισμό και προωθεί τη συνεχή επίκριση; Κάποιο σατανικό μυαλό; Κάποιο λόμπι; Οι ιδιοκτήτες αυτών των μέσων; Οχι! Κανείς τους. Πίσω από αυτή την καταστροφή δεν υπάρχει ένοχος. Μόνο ο νόμος του χρήματος... Είναι σαν τα τεχνολογικά μέσα να αυτονομήθηκαν και να λειτουργούν μόνα τους θέλοντας το κακό μας.

Το facebook μάς «σκανάρει», αποθηκεύει τις προτιμήσεις μας, πού πηγαίνουμε, τι βλέπουμε, τι γράφουμε, πόσο χρόνο αφιερώνουμε σε μια φωτογραφία κ.λπ. Στη συνέχεια μας εμφανίζει μόνο τις αναρτήσεις και τις αναφορές που ταιριάζουν στο προφίλ μας. Οχι τα πάντα, όχι όλα όσα γράφονται, άλλα όσα αποφασίζουν οι υπερυπολογιστές ότι πρέπει να βλέπουμε. Φυσικά, μαζί και τις σχετικές διαφημίσεις που έχουν περισσότερες πιθανότητες να μας δελεάσουν. Φτιάχνεται, λοιπόν, ένας εικονικός κόσμος στο κινητό μας, που νομίζουμε ότι είναι το κοινό αίσθημα. Οι «ειδήσεις» που μας εμφανίζουν είναι όσα θέλουν να διαβάσουμε, όχι όλα όσα γράφονται πραγματικά.

Παράλληλα, τα συστήματα αυτών των μέσων είναι τέτοια που με κάθε τρόπο προκαλούν εθισμό, αντίστοιχο με αυτόν των ναρκωτικών. Με ειδοποιήσεις, ήχους, κοινοποιήσεις και άλλα κόλπα σε εθίζουν να μπαίνεις συνεχώς στο κινητό, να αφιερώνεις ατελείωτες ώρες για να βλέπεις και πολλές διαφημίσεις. Ολο το οικοδόμημα είναι κατασκευασμένο για να εξυπηρετεί εμπορικές ανάγκες και το κυνήγι του χρήματος. Και είναι ανεξέλεγκτο! Είσαι εσύ, απέναντι σε υπερυπολογιστές που σε βομβαρδίζουν. Ανιση η μάχη... Ακόμα κι αν νομίζεις ότι μπορείς να αντισταθείς, η πράξη αποδεικνύει ότι είναι σχεδόν αδύνατον.

Τα μετανοημένα παιδιά της Σίλικον Βάλεϊ προτείνουν είτε να κλείσουμε όλες αυτές τις εφαρμογές είτε να αφαιρέσουμε όλες τις ειδοποιήσεις. Σε κάθε περίπτωση, θεωρούν απαγορευτικά όλα τα σόσιαλ μίντια πριν από το λύκειο. Αυτή είναι, λοιπόν, η μάστιγα της εποχής μας. Η βασική αιτία που μας οδηγεί σε αποχαύνωση, διάλυση και καταστροφή.

Τα κοινωνικά δίκτυα έφεραν βέβαια και πολλά καλά. Βοήθησαν στην επικοινωνία εξ αποστάσεως και στην ελεύθερη διακίνηση απόψεων, παρακάμπτοντας τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης και την προπαγάνδα της εξουσίας. Ομως παράλληλα προκάλεσαν σύγχυση, διασπορά ψευδών ειδήσεων, κοινωνικές εντάσεις. Γι' αυτό απαιτείται η επιστροφή στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, όσα τουλάχιστον είναι ακόμα ανεξάρτητα και ελεύθερα.

Η ανθρωπότητα αρνείται, δυστυχώς, να πάρει τα μαθήματά της. Κάνει τα ίδια λάθη από την εποχή του πύργου της Βαβέλ. Η τεχνολογία έχει πολλά καλά, αρκεί να μη λειτουργεί ανεξέλεγκτα. Τότε μετατρέπεται σε κατάρα.

 Δημήτρης Ριζούλης - Δημοσιογράφος

Αρχισυντάκτης εφημ. «Δημοκρατία»

 

Η αναξιοπιστία και η επιδερμικότητα των ΜΜΕ

Dr. Donald A. Henderson

Έχει τονιστεί συχνά ότι στην εποχή μας τα λεγόμενα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης) έχουν παύσει από καιρό να προσφέρουν αντικειμενική ενημέρωση στους πολίτες και επιδίδονται είτε σε ελεγχόμενες από σκοπιμότητες "ειδήσεις" είτε, ακόμη χειρότερα, σε παραπληροφόρηση. Αυτός είναι και ο λόγος που αναφέρονται συχνά ως "Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης". Το άρθρο που ακολουθεί ας μας προβληματίσει.

Ένας ασήμαντος θάνατος 

και 74 εκατομμύρια ζωές

Του Κωνσταντίνου Ν. Φουντουλάκη

Η χρονιά-δρεπάνι 2016 ήταν ίσως η χρονιά που περισσότερο από κάθε άλλη είδε τα social media να γεμίζουν από κλαψουρίσματα και νοσταλγίες για μια σειρά από διάσημα ονόματα που «έφυγαν».

Και φυσικά δεν υπάρχει τίποτα το κακό σε αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα το κακό στο να αναπολείς τα τραγούδια του George Michael ή του Prince αλλά είναι απολύτως προβληματικό και ενδεικτικό των αξιών μας το ότι η κλάψα περιορίζεται σε ανθρώπους της εμπορικής λαϊκής διασκέδασης (ξέρω ότι δε θα αρέσει αυτός ο χαρακτηρισμός) και ούτε καν σε καλλιτέχνες, πολύ δε περισσότερο δε θα περιλάβει εκείνους που προσέφεραν πραγματικά στην ανθρωπότητα.

Το όνομά του ήταν Donald Henderson και γεννήθηκε το 1928 στο Λέικγουντ, στο Οχάιο. Πέθανε στις 19 Αυγούστου 2016 σε ηλικία 87 ετών στη Βαλτιμόρη. Προφανώς κανείς δεν τον έχει ακούσει, δεν ξέρει καν για το έργο του και φυσικά ούτε συζήτηση για το θάνατό του.

Στη δεκαετία 1967-77 ήταν επικεφαλής μιας μικρής ομάδας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με την ονομασία Μονάδα Εκρίζωσης της Ευλογιάς (Smallpox  Eradication Unit) και τη χρηματοδότηση της USAID.

Την εποχή εκείνη περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι πέθαιναν κάθε χρόνο από τη νόσο αυτή, κυρίως στη Βραζιλία και σε χώρες της Αφρικής. Ο ΠΟΥ βρέθηκε στην ευτυχή θέση να ανακοινώσει ότι από το 1979 δε σημειωνόταν πλέον κανένας θάνατος παγκοσμίως και η ευλογιά είχε εξαφανιστεί από προσώπου γης.

Αυτό είχε συμβεί λόγω της επιτυχημένης στρατηγικής της ομάδας αυτής. Είχε αποδειχτεί ότι ένα επιτυχημένο πρόγραμμα εμβολιασμών δεν ήταν αρκετό για να κερδηθεί η μάχη. Η επιτυχία ήρθε με την εγκατάσταση μηχανισμών «Παρακολούθησης και περιορισμού» (surveillance-containment) χάρη στους οποίους καταγραφόταν ταχύτατα όλα τα νέα κρούσματα και εμβολιαζόταν τάχιστα όλοι οι συγγενείς και κοντινοί κάτοικοι στη γύρω περιοχή. Η προσπάθεια ήταν γιγάντια, πήραν μέρος 73 χώρες και το τελευταίο κρούσμα αναφέρθηκε στη Σομαλία στις 26 Οκτωβρίου 1977.

Η ευλογιά ήταν η πρώτη νόσος από εκείνες που ταλαιπωρούν το ανθρώπινο είδος επί αιώνες η οποία εξαλείφθηκε. Η επιτυχία αυτή οδήγησε στην εκπόνηση παρόμοιων προγραμμάτων που έχουν φέρει στο όριο της εξάλειψης την πολιομυελίτιδα και άλλες ασθένειες, και σε μεγάλο βαθμό η επιτυχία αυτή οφείλεται στον Henderson.

Τιμήθηκε με πολλά διεθνή βραβεία και ακαδημαϊκές θέσεις συμπεριλαμβανομένου του Albert Schweitzer International Prize for Medicine, Health for All Medal of the World Health Organization και του US Presidential Medal of Freedom.

Κανένα Nobel όμως δεν δόθηκε γι’ αυτό το επίτευγμα, τα Nobel πήγαν σε τρεις προέδρους των ΗΠΑ,  κανένα δάκρυ δε χύθηκε, όλη η κλάψα πήγε στον ποδοσφαιριστή Γιόχαν Κρόιφ (Johan Cruyff) και τον τραγουδιστή Ντέιβιντ Μπάουι (David Bowie). Τυχαίο που σε όλους τους απολογισμούς των σημαντικών θανάτων για το 2016 έχει μόνο τραγουδιστές, ηθοποιούς και δευτεροκλασάτους συγγραφείς;

Ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δυσκολεύεται να βρει την Αγγλία και τη Γαλλία στο χάρτη και αμφιβάλω αν ξέρει με ποιους πολέμησε ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες. Ξέρει όμως πολύ καλά τα latest hits. Είναι δυνατόν να έχει κανείς την απαίτηση να ξέρει τι είναι ο ΠΟΥ, τι η ευλογιά και από τι αιτίες θανάτου έχουμε γλυτώσει την τελευταία δεκαετία;

Από το 1979 που αναφέρθηκε ο τελευταίος θάνατος από ευλογιά, έχουν περάσει 37 χρόνια και έχουν σωθεί 74 εκατομμύρια ζωές. Τόσοι πέθαναν και στους δυο παγκόσμιους πολέμους μαζί.

Δε χρειάζονται δάκρυα για τον Henderson. Δεν τα έχει ανάγκη, σε αντίθεση με τα δημοφιλή λαϊκά είδωλα.

Ο Κωνσταντίνος Ν. Φουντουλάκης είναι αναπληρωτής καθηγητής Ψυχιατρικής ΑΠΘ

https://www.anoixtoparathyro.gr/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%B8%CE%AC%CE%BD%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-74-%CE%B5%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CF%8D%CF%81/

ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και επίσημη ψευδολογία

ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ 

και επίσημη ψευδολογία

Σώτη Τριανταφύλλου

Στις πρόσφατες πυρκαγιές ο ΣΥΡΙΖΑ έδειξε -δεν ήταν η πρώτη φορά- τα ψυχοκοινωνικά χαρακτηριστικά που συνθέτουν την κουλτούρα των κομμουνιστικών κομμάτων και καθεστώτων: συγκάλυψη γεγονότων, ταξικές-ψευδοεπιστημονικές αναλύσεις, απόδοση ευθυνών σε «αντικειμενικές συνθήκες» τόσο ευρείες ώστε ανάγονται στο καπιταλιστικό σύστημα: οι οικονομικές δομές υποτίθεται ότι ευνοούν τις θεομηνίες αντίθετα απ" ό,τι θα συνέβαινε στη σοσιαλιστική ευτοπία όπου θα επικρατούσε γαλήνη και ασφάλεια. Η αυταρχική-ολοκληρωτική ρητορεία (ή σιωπή) επεκτάθηκε σε ομάδες, όπως οι οικολόγοι, που, θεωρητικά, τοποθετούνται σε πιο απομακρυσμένο ομόκεντρο κύκλο: δειλία, εξουσιομανία· τα εν οίκω μη εν δήμω. Παρά την, εκ των πραγμάτων, προσέγγισή του στη σοσιαλδημοκρατία, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι περί αυτού δεν μπορούν να αποφύγουν τις ρίζες τους, τις συγγένειές τους, την ίδια τους την ανθρωπογεωγραφία: τα στελέχη του έχουν μεγαλώσει είτε την αγκαλιά, είτε στη σκιά του ΚΚΕ, ενός ιστορικά -και αναίσχυντα- σοσιαλφασιστικού κόμματος που, υπερέβη σε εγκλήματα όλα τα δυτικοευρωπαϊκά ΚΚ προκαλώντας όχι μόνο «φυσικές», κοινωνικές και οικονομικές καταστροφές αλλά ρημάζοντας τη ζωή των μισών τουλάχιστον Ελλήνων. (Στη συνέχεια, η δυστυχία αποδόθηκε σε ηρωισμό ή στην φρικτή τιμωρία που περιμένει τους προδότες.)

Οι επιλεγόμενες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όταν δεν σχετίζονται ευθέως με την κομμουνιστική ιδεολογία, «σέβονται» το ΚΚΕ, τουτέστιν τον σταλινισμό και την κοινωνική του μηχανική. Ακόμα και οι πασοκογενείς έχουν μαρξιστική καταγωγή ― δεν προέρχονται από τη σύγχρονη, μετα-μαρξιστική ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. Αν και ο ΣΥΡΙΖΑ υπερηφανεύεται για την πολυμορφία του, οι συνιστώσες του μοιράζονται την ίδια νοοτροπία: κολακεία της φτωχολογιάς, αμορφωσιά ή μονομερή, προπαγανδιστική μόρφωση, συγκεντρωτισμό και έλλειψη κάθε σεβασμού για τους ιδεολογικούς και «ταξικούς» εχθρούς.

Ατομικές εξαιρέσεις υπάρχουν· λογικοί άνθρωποι υπάρχουν· αλλά η φωνή τους πνίγεται στον ορυμαγδό της προπαγάνδας. Αν το ΚΚΕ είναι μικρογραφία σταλινικού καθεστώτος επί Ψυχρού Πολέμου -περιέργως, απολαμβάνοντας εκπροσώπησης στα ΜΜΕ και αβρής μεταχείρισης από τις κοινοβουλευτικές δυνάμεις- ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μικρογραφία του καθεστώτος επί Τήξης των Πάγων, που έχει υποστεί μεταρρυθμίσεις και που, ω του θαύματος, έχει αναδειχθεί σε κυβέρνηση. Προκειμένου δε να μην προδώσει τα κομμουνιστικά ιδεώδη, ελέγχεται από κομματικές ομάδες με σκληροπυρηνική ρητορική όπως είναι οι 53 και Σία, καθώς και το πρώην Αριστερό Ρεύμα που μετονομάστηκε Αριστερή Πλατφόρμα και στη συνέχεια Λαϊκή Ενότητα (μια ομάδα που νοσταλγεί τον Λένιν και την εφημερίδα που εξέδιδε μαζί με τον Μάρτοφ στην αρχή του 20ού αιώνα), για να μην πω ότι ελέγχεται και από την τρελοπαρέα «Πλεύση ελευθερίας» διότι ίσως υπερβάλλω.

Τα περισσότερα στελέχη έχουν προκύψει από τα δύο ΚΚΕ-Εξωτερικού και Εσωτερικού- που ήταν κάποτε θανάσιμοι εχθροί, όπως συνηθίζεται στους κομμουνιστικούς κύκλους, αλλά που τώρα ενώνονται μπροστά στη «νεοφιλελεύθερη λαίλαπα» και στον «αντικομμουνισμό» ο οποίος ισοδυναμεί με ηθική κατάπτωση και, πιθανώς, προϋποθέτει χρηματισμό από σκοτεινές δυνάμεις και ιμπεριαλιστικό πρακτοριλίκι. Αν και οι ιστορικοί ηγέτες των δύο αυτών κομμουνιστικών φατριών είχαν αποκτήσει κάποια σοφία στο πέρασμα του χρόνου -λιγότερο ο Χαρίλαος Φλωράκης και ο Γρηγόρης Φαράκος, και περισσότερο, «στην άλλη όχθη», ο Λεωνίδας Κύρκος- αν και είχαν αρχίσει να αντιλαμβάνονται τα εγκλήματα του ΚΚΕ (τα οποία ονόμαζαν «λάθη» και «παραμορφώσεις»), οι νεότερες γενιές, που δημιούργησαν τον Συνασπισμό και ακολούθως τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε δεν αντιλαμβάνονταν τίποτα από την οδυνηρή ελληνική ιστορία, είτε ερωτοτροπούσαν με τον αναρχισμό και την τρομοκρατία. Ο «ευρωκομμουνισμός» του ΚΚΕ εσωτερικού πήγε περίπατο: εδώ είναι Βαλκάνια. Για να εξευρωπαϊστεί ένα ασιατικό πείραμα προϋποτίθεται πίστη στον κοινό ευρωπαϊκό πολιτισμό – πράγμα που δεν ίσχυε και δεν ισχύει ούτε για τους περισσότερους ανανεωτικούς (τους οποίους είχε σαγηνεύσει ο Φιντέλ Κάστρο και χρηματοδοτούσε ο Τσαουσέσκου), ούτε φυσικά για τους hardcore φιλοσοβιετικούς, τους δυνάμει συνεργάτες της KGB και της Stasi.

Από τη μεταπολίτευση, το σύστημα της αναξιοκρατίας- κομματοκρατίας ευνόησε τα κομμουνιστογενή στελέχη τα οποία επάνδρωσαν τους μηχανισμούς της διοίκησης και της εκπαίδευσης υποβαθμίζοντάς τους ακόμα περισσότερο. Κοντολογίς, οι Κνίτες, τα ΚΝΑΤ των πανεπιστημίων, αφού έκαναν τα πανεπιστήμια σαν τα μούτρα τους, πήραν την εξουσία προτού πάρουν την κυβέρνηση. Και μολονότι είπαν εξωφρενικά ψέματα για όλα τα μεγάλα γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών -απεργίες στην Πολωνία, περεστρόικα, κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου, γερμανική ενοποίηση- η κομμουνιστική ορθοδοξία λογίζεται ακόμα ως πολιτική δύναμη στο πλαίσιο του κοινοβουλευτισμού: την εποχή που σε όλες τις χώρες οι σταλινικοί επιτέλους λούφαζαν, στην Ελλάδα αποκτούσαν επιγόνους με δήθεν εναλλακτικό προφίλ. Δεν αναγνωρίζουμε εναλλακτικό προφίλ για τους φασίστες· αναγνωρίζουμε όμως για τους κομμουνιστές.

Οι προαναφερθέντες Κνίτες -και τα στελέχη της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, τα τάχα πιο σέξι- απεδείχθησαν βασιλικότεροι του βασιλέως: όσοι νεότεροι συνέθεσαν τον ΣΥΡΙΖΑ διακρίνονταν από το μπρουτάλ ζαχαριαδιακό, εμφυλιοπολεμικό ύφος του ΚΚΕ, ύφος που αποτυπώνεται στην πολιτική τους και στα δημοσιογραφικά τους όργανα, αν και παριστάνουν τους απελευθερωμένους από τον κουκουέδικο πουριτανισμό (αίφνης, ανακάλυψαν το σεξ το οποίο τους στερούσε η κομμουνιστική ηθική του μισογύνη, σεμνότυφου και ομοφοβικού χωρικού). Καθήκον αυτών των νέων Κομισαρίων ήταν η αναχαίτιση της «αποκομμουνιστικοποίησης» ακριβώς όπως στα σταλινικά καθεστώτα ήταν η αναχαίτιση της καπιταλιστικής διείσδυσης, της φθοράς των συνειδήσεων.

Η στάση των περισσότερων Συριζέων στις πυρκαγιές -αποποίηση των ευθυνών, εσωτερικά μαχαιρώματα, συνωμοτικότητα, καθαρή βλακεία και τραμπουκισμοί που περνιούνται για παλικαριά- είναι χαρακτηριστική του ΚΚΕ. Το ΚΚΕ δρούσε ανέκαθεν παρασκηνιακά: όχι επειδή ήταν παράνομο· ήταν παράνομο επειδή δρούσε παρασκηνιακά. Αυτό κάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ: οι μηχανορραφίες, τα ψέματα (τα δήθεν ευγενή ψέματα για το καλό του Κόμματος και του λαού: Schild und Schwert der Partei!), η αδυναμία για καθαρή σκέψη, η ιδεολογική νέφωση, όλα αυτά είναι γνωρίσματα που κληρονόμησε, υπερηφάνως, από το ΚΚΕ. Τιμημένο ΚΚΕ: ή πώς νομιμοποιείται και εκθειάζεται η ψευδολογία· πώς η λογική και η ηθική διαστρέφονται και ο κόσμος περπατάει ανάποδα, με το κεφάλι κάτω, με τα χέρια επάνω.

http://www.tanea.gr/print/2018/08/11/opinions/syriza-kke-kai-episimi-pseydologia/